ลับถูกสายตาตู้เหล่าดันกลับไป ตู้เหล่าเงยหน้าขึ้น “หลวงพี่ฟางเจิ้งมาเลย! ผมยอมถูกลงโทษ!”
ฟางเจิ้งหัวเราะเหอะๆ ถอดห่อผ้าบนตัวออกมายัดใส่มือตู้เหล่า “ในเมื่อยอมรับโทษแล้วก็ช่วยถือห่อผ้าให้อาตมาหน่อย หิ้วไปถึงยอดเขาก็พอ เจ้านี่มันหนักมากเลย”
ห่อผ้าของฟางเจิ้งมีข้าวปั้นสองลูก รวมกันหนักไม่ถึงครึ่งจิน ตู้เหล่าใช้มือชั่งน้ำหนักดูแล้วก็อึ้งไป นี่เรียกว่าลงโทษ?
ฟางเจิ้งยิ้ม “ไปเถอะ”
เอ่ยจบฟางเจิ้งเดินขึ้นเขาไป ตู้เหล่าตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแสดงความเคารพฟางเจิ้งอย่างนอบน้อมแล้วเดินตามไป
เฮยเกอเห็นดังนั้นก็รีบตามไป “ตู้เหล่า ให้ผมช่วยถือไหม? หลวงพี่ฟางเจิ้งบอกว่าหนัก ท่านอายุเยอะแล้ว…”
“อายุเยอะอะไร? ฉันแก่จนถือของครึ่งจินนี่ไม่ไหวเลยเรอะ? เอาเถอะ อย่าเดามั่วเลย นี่คือนักบวชจริงๆ” พูดจบตู้เหล่าเดินตามไป เขาเข้าใจแจ่มแจ้งว่าฟางเจิ้งไม่ได้ลงโทษเขาจริงๆ แต่ช่วยเขารักษาหน้าตาที่เหลืออยู่สุดท้ายเอาไว้! เขาเป็นผู้พิพากษาเที่ยงตรง ถ้าครั้งนี้เขาทำผิด ไม่ว่าตั้งใจหรือไม่ ไม่ว่าถูกหลอกหรือไม่ ถ้าเขาไม่รับโทษ จากนี้ไปเขาจะตัดสินความถูกผิดให้คนอื่นได้ยังไง?
………………
