มีอะไรมาลงที่ผมเถอะ! อย่าว่าตู้เหล่าเลย!”
“ผมก็ปฏิเสธไม่รับท่านเหมือนกัน มีอะไรมาคุยกับผมเถอะ” มีอีกคนตะโกนขึ้น
จากนั้นพวกลูกเรือต่างตะโกนตาม แต่ละคนดูฮึกเหิมมาก เหมือนกลัวว่าจะสร้างความลำบากให้ตู้เหล่า จิตใจที่ปกป้องตู้เหล่าแขวนอยู่บนสีหน้า มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของปลอมแน่ๆ
ตู้เหล่าได้ยินดังนั้นก็พูดด้วยความโมโห “หุบปาก! ฉันเป็นคน ใครให้พวกแกมารับแทนหะ?!”
“ตู้เหล่า ท่านอายุปูนนี้แล้ว อย่าเถียงเลยน่า” เฮยเกอตอบ
“ไร้สาระ ทำผิดแบ่งอายุกันด้วยเรอะ? หรือว่าอายุเยอะแล้วทำผิดไม่ต้องติดคุก? จะบอกให้นะทำผิดก็คือทำผิด ทำผิดแล้วก็ควรรับโทษ! ฉันเคยพูดแบบนี้มาก่อน ตอนนี้ก็ยังยืนยันคำเดิม” พูดจบตู้เหล่าก็เอ่ยกับฟางเจิ้ง “หลวงพี่ฟางเจิ้ง ท่านบอกมาเถอะ ผมยอมรับโทษ!”
ฟางเจิ้งมองชายสูงวัยหัวดื้อตรงหน้าพลางรู้สึกโกรธไม่ลง เขาทำผิดก็จริง แต่มีใครบ้างที่ไม่เคยทำผิด? สำนึกผิดปรับปรุงตัวได้นั้นดีที่สุด สำนึกผิดแต่ไม่ปรับปรุงก็ควรรับโทษเป็นปกติ ในเมื่อชายสูงวัยว่าแบบนี้…
ฟางเจิ้งประนมสองมือ “อมิตาพุทธ ในเมื่อโยมพูดแบบนี้ อาตมาจะลงโทษโยมจริงๆ แล้ว”
สิ้นเสียงพลันเกิดเสียงฮือฮา!
“จะลงโทษจริงๆ เหรอ?”
“ปล่อยผ่านเถอะน่า คนเยอะขนาดนี้ ไม่เห็นแก่หน้าภิกษุก็เห็นแก่พุทธศาสนาเถอะ เขาอายุปูนนี้แล้ว ถ้าลงโทษจริงๆ จะขายหน้าเอานะ”
“ไต้ซือ มันเกินไปหน่อยไหม ต่อให้เขาผิดจริง ก็ขอโทษแล้ว…”
พวกเฮยเกอไม่พอใจ ขณะจะกล่าวก
