อนแรกสุดด่าทอ “นั่นมันเณรฟางเจิ้งนี่? เจ้านี่เป็นปัญหาจริงๆ ไม่ให้ขึ้นเรือก็จะลงน้ำอย่างนั้นเหรอ?”
“ปล่อยไปเถอะ แม่น้ำขาวหน้าหนาวหนาวเข้ากระดูก ไม่มีใครอยากว่ายแม่น้ำขาวหรอก ฉันกล้าพนันเลยนะว่าถ้าเขากล้าลงน้ำจริงๆ ฉันจะเลี้ยงมื้อเย็นเอง” ลูกเรือคนหนึ่งหัวเราะ
เถ้าแก่เรือหัวเราะ “ก็ใช่ แต่ถ้าเขากล้าลงน้ำจริงๆ และว่ายไปด้วยนะ ฉันจะยอมเลย กลับไปรับเขาข้ามแม่น้ำ แต่ฉันว่านะอาจจะไปเป็นอาหารปลามากกว่า เตรียมเสื้อชูชีพไว้เลย ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ต้องช่วยแหละ”
“ใช่ ถ้าหลวงจีนนี่เกิดอุบัติเหตุจริงๆ พวกเราก็มีส่วนด้วย ถือว่าทำบุญเถอะ…เฮ้อ หลวงจีนนี่สร้างปัญหาเหมือนที่ตู้เหล่าบอกไว้จริงๆ! คนแบบนี้เหรอจะไปวัดเมฆาขาว หึๆ…”
“เอาเถอะไม่ต้องบ่นแล้ว นายบ่นแบบนี้ ฉันคิดจริงๆ นะว่าเขาอาจจะคิดสั้น วัดเมฆาขาวเป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเฮยซาน พิธีสวดมนต์ต้อนรับฤดูใบไม้ผลิทุกปีเป็นงานครั้งใหญ่ของเมืองเฮยซาน ไม่ชาวพุทธที่ไหนไม่อยากเข้าร่วมบ้าง? ถ้ามีคนรับบัตรเชิญแล้วไม่มา ผลจะเป็นยังไงนายคิดเอาเอง เดาว่าทั้งเมืองเฮยซานคงจะปิดกั้นเขา จากนี้อย่าไปนึกถึงเลย เณรนั่นอาจจะคิดได้ดังนั้นเลยจะฆ่าตัวตาย ยังไงนี่ก็เกี่ยวกับพวกเราจริงๆ ต่อให้ไม่ผิดทางกฎหมาย แต่มันอยู่ในใจ” เถ้าแก่เรือกล่าวด้วยความกังวลยิ่ง
“เฮยเกอ แล้วจะทำยังไงดี? พวกเราไปส่งเขาข้ามแม่น้ำไหม?” ลูกเรือถาม
“แม่แกสิ! แกจะไม่เชื่อฟังตู้เหล่าเหรอ? ไม่มีตู้เหล
