่ง นิสัยทางสังคมยังไม่เปลี่ยน ผลคือ…
“อ้ายหม่า นี่มันเรื่องอะไร?”
“เวร…เจ้าอาวาสรีบมาดูพระพุทธองค์เร็ว!”
“นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ตีดูซิว่าเจ็บไหม ไม่เจ็บจริงๆ ด้วย”
“ตีฉันทำไมเนี่ย?”
“เอ่อ ที่แท้ก็ตีผิด มิน่าถึงไม่เจ็บ…”
…………..
หลวงจีนไป๋อวิ๋นกับหลวงจีนหงเหยียนมองตากัน ต่างเห็นความตกใจในแววตากัน คนข้ามแม่น้ำเท่านั้นทำไมต้องตกอกตกใจขนาดนั้น? สองคนนี้เลยเดินไปยังผามองภูมิลำเนา
ทว่ามีคนเร็วกว่านั่นคืออู้หมิง! อู้หมิงได้ยินว่ามีคนข้ามแม่น้ำก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดี จึงพุ่งทะยานราวกับดาวตกไปยังผามองภูมิลำเนา มองไปข้างล่างดวงตาตั้งตรงโดยพลัน ลูกตาแทบจะถลน มีสีหน้าเหลือเชื่อ!
ใต้ภูเขา ตู้เหล่ากำลังสูบยาสูบ มองฟางเจิ้งอย่างเอ้อระเหยพลางสั่งสอนหงเสียงตลอดเวลาเพื่อเสริมบรรยากาศน่าเบื่อ หงเสียงก็ได้แต่รับฟัง พยักหน้าพลางอดกลั้นไว้
ตอนนี้เองตู้เหล่าพลันยืนขึ้น ถ้วยยาสูบยาวร่วงลงพื้น ร้องขึ้นด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ “นี่เป็นไปได้ยังไง? นะ…นี่…”
หงเสียงมองตามตู้เหล่าก็ตะลึงค้างไปเหมือนกัน ร้องขึ้นตาม “นี่ยังใช่คนอยู่ไหมเนี่ย?”
ย้อนเวลาไปหลายนาทีก่อน…
บนเรือแต่ละลำบนแม่น้ำ พวกเถ้าแก่เรือกำลังยุ่ง พลันได้ยินเสียงร้องด้วยความตกใจของผู้โดยสารบนเรือ
“หลวงจีนนั่นจะทำอะไรน่ะ? คิดจะฆ่าตัวตายรึไง?”
“ใช่ จะคิดสั้นล่ะสิ”
“หรือเจอมรสุมชีวิตเลยจะฆ่าตัวตาย?”
พวกเถ้าแก่เรือได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้ามองก็อึ้งไป ชายชุดดำต
