อบไปว่า “เป็นจริงแน่นอน อาตมาบวชมาสิบกว่าปี หรือคิดว่าอาตมาพูดโกหก?”
“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ก็ไม่ควรจะรออีก เพียงแต่ว่าจะต้องให้มั่นใจก่อน ทุกท่าน มีใครมีวิธีติดต่อกับเจ้าอาวาสฟางเจิ้งไหม?” หลวงจีนไป๋อวิ๋นถามเสียงกังวาน
ทว่าฟางเจิ้งเป็นใคร? คำถามนี้แขวนอยู่ตรงหน้าผากทุกคน ส่วนวัดเอกดรรชนียิ่งไม่เคยได้ยินมาก่อน
เห็นทุกคนส่ายหน้า หลวงจีนไป๋อวิ๋นก็ลำบากใจเล็กน้อย จะรอหรือไม่รอดี?
ตอนนี้เองหลวงจีนหน้าดำรูปหนึ่งข้างหลวงจีนไป๋อวิ๋นกล่าวเสียงเบา “ศิษย์พี่เจ้าอาวาส พวกเราประกาศไปแล้ว กำหนดเวลาไปแล้ว ถ้าถึงเวลาเขายังไม่มาก็จะโทษพวกเราไม่ได้ เพียงแต่ทุกอย่างมีเหตุมีผล เขาไม่มาอาจจะล่าช้า นั่นก็เป็นเหตุผลของเขา พวกเราให้ทุกคอรอเขาที่นี่ไม่ได้?”
หลวงจีนไป๋อวิ๋นพยักหน้าเล็กน้อย ตรึกตรองอยู่ชั่วครู่แล้วเอ่ย “ถ้าอย่างนั้น…”
“พระเจ้า! มีคนกำลังเดินข้ามแม่น้ำ!” พลันมีคนร้องด้วยความตกใจข้างผามองภูมิลำเนา
ต่อมาก็ได้ยินเสียงคนต่อ “เหลียวคง! จะตะโกนทำไม? เป็นนักบวชต่อให้ภูเขาไท่ถล่มตรงหน้าก็ต้องสงบนิ่ง…เดี๋ยวอาจารย์ดูเอง จริงๆ เลย คนข้ามแม่น้ำมันน่าตกใจตรงไหน? พระพุทธองค์ของอาตมา! มีคนข้ามแม่น้ำจริงๆ!”
ทุกคนมองหน้ากัน นี่มันเรื่องอะไร?
มีคนเข้าไปใกล้ผามองภูมิลำเนาแล้วมองลงไปข้างล่างมากกว่าเดิม จากนั้นตามมาด้วยเสียงร้องต่อกัน! โดยเฉพาะฆราวาสที่มาช่วยก่อนหน้านี้ และยังมีสามเณรที่เพิ่งออกบวช จิตใจยังไม่นิ
