ตอนนี้เองจูหลินเห็นตัวเองอีกคนเดินมาไกลๆ ข้างกายมีคนสองคน มองเห็นไม่ชัด แต่เดินไปพลางคุยไปพลาง ดูเธอมีความสุขมาก…
สองคนข้างกายเห็นใบหน้าเลือนรางมาก แต่ในความเลือนรางมีเอกลักษณ์เล็กน้อย จูหลินเรียนศิลปะ เลยชำนาญเรื่องการเก็บรายละเอียดมาก มองไม่กี่ทีก็ร่างหน้าตาคร่าวๆ ของคนออกมาได้
ตอนที่เธอเห็นอย่างละเอียดนั้น ภาพแตกเป็นเสี่ยงๆ…
จูหลินรู้สึกแค่ว่าแสงตะวันแยงตาจึงใช้มือบังแสงโดยจิตใต้สำนึก จนปรับตัวได้แล้วถึงพบว่าฟางเจิ้งหายไปแล้ว! หลวงจีนน้อยที่หันหลังให้แสงตะวัน แฝงไว้ด้วยความสิริมงคลและลึกลับหลายส่วนหายไปแบบนี้เลย!
จูหลินมองท่าเรืออยู่ไกลๆ พลางทอดถอนใจ “เป็นผู้วิเศษจริงๆ ด้วย…เมื่อกี้เป็นภาพหลอนหรือความฝันกัน รู้สึกสมจริงมาก”
จูหลินประนมสองมือไปทางไกลๆ “ขอบคุณไต้ซือที่ชี้แนะมาก จากนี้ถ้าเจอแบบนี้จะระวังอย่างแน่นอน”
พูดจบจูหลินก็หมุนตัวเดินไป
ตอนนี้เองฟางเจิ้งอยู่ไหน? หายไปราวกับผู้วิเศษนอกโลกจริงๆ? แน่นอนว่าไม่ใช่…
“ใครมันชั่วขนาดนี้ ฝาท่อล่ะ?!” ฟางเจิ้งแหงนหน้ามองฟ้าด้วยความกลัดกลุ้มมาก ไม่ผิด หลังใช้อภินิหารความฝันยามต้มข้าวฟ่างแล้ว เพื่อไม่ต้องอธิบายเรื่องยุ่งยากต่างๆ เลยคิดจะย่องหนีไป ทว่ารีบไปหน่อย ก้าวเท้ายาวตกลงไปในท่อน้ำ
ดีที่ท่อน้ำแห้ง ดูแล้วน่าจะทิ้งร้าง ส่วนเขามีจีวรขาวจันทร์ปกป้องเลยไม่ได้มีจุดจบเหม็นเน่าทั้งตัว
พอปีนขึ้นมาก็เห็นเงาแผ่นหลังจูหลินเดินไปไกลพอดี จึงส่ายหน
