ปนอนหลับพักผ่อนในห้อง
พอตื่นขึ้นฟางเจิ้งก็พบว่าเย็นแล้ว งีบนิดเดียวแทบจะหลับถึงเช้า!
“ระบบ ทำไมครั้งนี้ใช้พลังงานไปเยอะจังล่ะ? ก่อนหน้านี้ไม่เห็นรู้สึกแบบนี้เลย” ฟางเจิ้งถาม
“ปมในใจหลู่ซวงซวงมากกว่าหลายคนก่อนหน้ามาก ความเจ็บปวดจากการเสียสามีจะไปรักษาง่ายๆ ได้ยังไง? แต่เพราะว่ามันยากที่แหละ ดังนั้น…” ระบบลากเสียงยาว
ฟางเจิ้งตาเป็นประกาย ถามขึ้นอย่างเฝ้ารอคอย “ได้จับรางวัลอีกเหรอ?”
“เปล่า แค่ชมเชยทางวาจาน่ะ สู้ๆ ทำได้ดีมาก” ระบบตอบ
ฟางเจิ้ง “นายจะต้องเป็นระบบปลอมแน่ๆ ไม่ได้มาตรฐานเอาซะเลย!”
“การชมเชยทางวาจาเพิ่มคะแนนการประเมินภารกิจของนายได้ อีกทั้งถ้าสะสมการชมเชยสองครั้งจะมีโอกาสจับรางวัลฟรีหนึ่งครั้ง นายมั่นใจนะว่าจะไม่เอา?” ระบบถาม
“นายนี่ได้มาตรฐานจริงๆ เลย” ฟางเจิ้งรีบเปลี่ยนคำอย่างไร้ศักดิ์ศรี
ฟางเจิ้งตุ๋นหัวไชเท้าหนึ่งหม้อ ข้าวผลึกหนึ่งชาม กินจนสุขสบายไปทั้งตัว จากนั้นอ่านคัมภีร์ ชมจันทร์ ชมหิมะ หนึ่งวันก็ผ่านไปแบบนี้
วันที่สองหิมะตกหนักอีกครั้ง หิมะตกหนักหลายวันติดกัน เส้นทางภูเขาถูกปิดอีกครั้ง วัดเอกดรรชนีกลับมาอยู่ในความสงบไร้ผู้คนรบกวนอีกครั้ง
ฟางเจิ้งอ่านคัมภีร์ทุกวัน กวาดหิมะ วันเวลาผ่านไปอย่างชุ่มชื้น
ยามเย็น ตะวันลาลับทางตะวันตก ฟางเจิ้งว่างเลยพาหมาป่าเดียวดายไปกะเทาะเมล็ดสนจนกระรอกโกรธ ออกไปเดินเล่นด้วยกัน
กระรอกน้อยนั่งบนบ่าฟางเจิ้งด้วยความโมโห ฟังเสียงฟางเจิ้งกะเทาะ
