ประตูโรงเรียนที่คุ้นเคย ถนนคุ้นเคย ต้นไม้ดอกไม้ สำคัญคือยังมีคนที่คุ้นเคย!
“ที่นี่คือ?” หลู่ซวงซวงหันไปมอง ดอกบัวหายไปแล้ว เธอมาอยู่กลางเมือง
“ซวงซวงมาแล้วเหรอ” หานเซี่ยวกั๋วเดินมา มองหลู่ซวงซวงด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง
หลู่ซวงซวงมองภาพนี้น้ำตาพลันไหลพราก ถาม “เซี่ยวกั๋ว ทุกอย่างเป็นของจริงเหรอ?”
“จริงปลอมสำคัญเหรอ? ที่สำคัญคือพวกเราพบกันไม่ใช่หรือ?” หานเซี่ยวกั๋วถาม
หลู่ซวงซวงพยักหน้า ขยับเข้าไปในอ้อมกอดหานเซี่ยวกั๋วแล้วถามเบาๆ “เซี่ยวกั๋ว คุณไปแล้ว ฉันเหงามาก กลัวมาก…ภาระหนักมาก เหมือนฟ้าถล่มลงมาเลย…เหนื่อย”
“ผมรู้ ผมเห็นความลำบากของคุณแล้วล่ะ แต่ว่าซวงซวง คุณเคยรับปากผมแล้วนี่ว่าจะดูแลเสียวหมี่ลี่ให้ดี ให้เธอเติบโตแข็งแรง แล้วตัวเธอก็ต้องมีความสุขด้วยไม่ใช่เหรอ?” หานเซี่ยวกั๋วกล่าว
หลู่ซวงซวงตอบด้วยความขมฝาด “ฉันก็อยากให้เป็นแบบนั้น แต่ฉันทำไม่ได้…ฮือๆ…คุณไม่อยู่ข้างฉัน ฉันเสียใจ…”
“มา” หานเซี่ยวกั๋วจูงมือหลู่ซวงซวงเดินมายังใต้ต้นไม้ นั่งลงแล้วเอ่ยเบาๆ “รู้ไหม? ผมไม่เคยไปจากคุณเลย ผมอยู่ข้างคุณตลอด จริงๆ แค่คุณสงบใจลงจะรู้สึกถึงผม ผมคือดาวดวงหนึ่งบนฟ้า มองคุณไปตลอดกาล ปกป้องคุณ คุณจะไม่เหงา ไม่มีวันตลอดกาล”
หลู่ซวงซวงถาม “จริงเหรอ?”
หานเซี่ยวกั๋วยิ้ม “ผมรู้ว่าคุณไม่เชื่อพุทธศาสนา ไม่เชื่อผีสางเทวดา แค่คุณน่าจะเข้าใจนะว่าจิตใจคนแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร้ขีดจำกัด คุณเก็บผมไว้ในใจ ผมจะอย
