หางหมาป่าสีขาวไว้ เหยียบบนแผ่นไม้เล็กลากไปบนหิมะ! บนบ่าเธอยังมีกระรอกน้อยยืนอยู่ตัวหนึ่ง ส่งเสียงร้องจี๊ดๆ ราวกับจะให้หมาป่าขาววิ่งเร็วกว่านี้หน่อย อย่าขี้เกียจ…
เห็นดังนั้นหลู่ซวงซวงตะลึงค้าง นี่สัตว์เหรอ? สีหน้าแบบนี้ กระทำแบบนี้ นี่มันคนเลยนี่! หรือว่าจะมีสติปัญญา?!
“อมิตาพุทธ นี่คือโยมคนพิเศษสองท่านที่อาตมาพูดถึง อืม เป็นแขกที่มาวัดเหมือนกับโยมนั่นแหละ หมาป่ากับกระรอก วางใจได้พวกมันจิตใจดีมาก” ฟางเจิ้งพลันเดินมาพูดข้างหลู่ซวงซวง
หลู่ซวงซวงพยักหน้าอึ้งๆ ตอนนี้สมองเป็นเครื่องจักรแล้ว เธอพบว่าหลังขึ้นเขามาในวันนี้ได้พบเรื่องปาฏิหาริย์ขึ้นเรื่อยๆ แถมยังท้าทายเส้นตายความรู้ของเธอขึ้นเรื่อยๆ ด้วย แต่ว่าเรื่องพวกนี้ดันเป็นความจริง…
……………………………
