่าเธอกลับยึดมั่นในเจตนาเดิม ขอเพียงในใจเธอมีหานเซี่ยวกั๋วที่เป็นของจริง ที่เหลือสำคัญหรือ? หานเซี่ยวกั๋วมีชีวิตอยู่ในใจ อยู่กับเธอตลอดกาล อย่างอื่นสำคัญหรือ?
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “พุทธศาสนาชี้นำให้เป็นคนดี จะเชื่อหรือไม่ไม่สำคัญ โยมเดินออกมาจากปมในใจได้ อาตมาก็ได้บุญกุศล จริงๆ แล้วอาตมาต้องขอบคุณโยมด้วยซ้ำ”
“เหอะ…ไต้ซือพูดหยอกเถอะ ท่านเป็นไต้ซือที่คู่ควรแก่การเคารพคนหนึ่งเลย!” หลู่ซวงซวงพูดด้วยความนับถือ
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “อาตมาไม่กล้ารับเป็นไต้ซือหรอก โยมเรียกว่าหลวงพี่ฟางเจิ้งเถอะ ให้ทุกคนใช้พระธรรมเป็นสิ่งเตือนใจ”
“ไต้…หลวงพี่ฟางเจิ้งถ่อมตัวไปแล้วค่ะ” หลู่ซวงซวงเพิ่งกล่าวก็ได้ยินเสียงหัวเราะสนุกสนานของเสียวหมี่ลี่ดังแว่วมาจากข้างนอก ใบหน้าพลันเผยรอยยิ้มสดใส “หมี่ลี่เล่นกับใครคะ?”
“เป็นญาติโยมคนพิเศษสองท่านในวัด” ฟางเจิ้งตอบ
หลู่ซวงซวงงงงวย ฟางเจิ้งส่งลูกที่ตนฝากไว้ให้เขาดูแลให้กับคนอื่น? นี่ได้ยังไงกัน? ถ้าถูกคนลักพาตัวไปจะทำยังไง? หลู่ซวงซวงร้อนใจแล้ว ขณะจะออกไปตรวจดูก็เห็นหัวหมาป่าสีขาวตัวใหญ่โผล่เข้ามา หมาป่านี่เหมือนกับลูกวัว ดวงตาแคบยาว มองปราดเดียวก็รู้ว่าหมาป่า ไม่ใช่หมา!
“หมาป่าอะไรตัวใหญ่ขนาดนี้?!” หลู่ซวงซวงตกใจสะดุ้ง เกิดความกังวลในใจยิ่งกว่าเดิม! เพียงแต่เธอไม่เข้าใจว่าหมาป่านี่เหมือนมีความกลัดกลุ้มเล็กน้อย นี่มันเรื่องอะไรกัน?
หลู่ซวงซวงมองไปข้างหลังก็เห็นเสียวหมี่ลี่จับ
