“ออกมาไกลๆ แล้ว” เฉินหลงตะโกน
โครม!
แทบเป็นพริบตาเดียวประตูห้องถูกแรงระเบิดออก อากาศถ่ายเทเข้ามา ไฟลุกท่วมรุนแรงกว่าเดิม!
ไฟมากขนาดนี้ ข้างนอกจะมีคนเข้ามาได้ยังไง? จบสิ้นแล้ว
พวกเฉินหลงกับซูหงมีความคิดนี้วูบผ่านในใจ
ทว่ากลางเฟลวเพลิงปรากฏร่างเงาหนึ่ง ต่อมาร่างเงานั้นเดินออกมาจากกลางทะเลเพลิง ใช้กำปั้นชกใช้เท้าถีบวัตถุที่ไหม้ตรงปากประตูออกไปทั้งหมด ในนั้นเป็นคานบ้านไม้ที่ไฟเผาไหม้จนหมด เขาแบกคานบ้านแล้วโยนออกไป!
“ฮีโร่เหรอ? ไม้นั่นใช้สามสี่คนยังแบกไม่ไหวเลยนี่?” เฉินหลงตาต้าง
ซูหงได้สติกลับมา พอเห็นใบหน้าอีกฝ่ายชัดก็ตะโกนทันที “ฟางเจิ้ง?! นั่นแกเหรอ?”
“อมิตาพุทธ โยม อาตมาเอง ไม่ต้องพูดแล้ว รีบออกไปเถอะ บ้านจะถล่มลงแล้ว” ฟางเจิ้งพูดพร้อมเดินเข้าไป จัดการกับเปลวเพลิงตามเส้นทาง แบกโอ่งน้ำมา ดึงผ้าห่มมาคลุมคนพวกนี้ แล้วยกโอ่งน้ำเทไปทั้งหมด
คนเหล่านี้ห่อด้วยผ้าห่ม ก้มตัวก้มหน้าวิ่งออกไป
ฟางเจิ้งถึงวางโอ่งน้ำลง คนเหล่านี้เพิ่งวิ่งไปข้างนอก อักษรคำกลอนคู่สุดท้ายกลายเป็นเถ้าถ่านแล้ว ต่อมาได้ยินเสียงดังสนั่น บ้านถล่มลง!
ซูหงหันกลับไปมอง ฟางเจิ้งยังไม่ออกมา! จึงตกใจร้อง “ฟางเจิ้ง?! ฟางเจิ้ง?! แกโอเคไหม ฮือๆๆ อาทำร้ายแก! ฮือๆ…”
เฉินหลงกับภรรยาตาแดงเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะฟางเจิ้งปรากฏตัว ตอนนี้คนที่ถูกฝังข้างในคือพวกเขา! คนที่ตายคือพวกเขา! ผู้มีพระคุณดันสิ้นชีวิต จึงเสียใจ ร้องไห้ออกมาเดี๋ยวนั
