านเหมือนจะไฟไหม้นะ เมฆหมอกหนามองเห็นไม่ชัด คุณระวังด้วยล่ะ”
“ช่วยด้วย! บ้านเราไฟไหม้ ออกไปไม่ได้!” เสียงร้องของซูหงจากปลายสายดังเข้ามา
เฉินจินอึ้ง ร้องเสียงดัง “บ้านฉัน! บ้านฉัน! บ้านฉัน!”
เฉินจินวิ่งลงเขา…ตอนนี้เขาไม่เยาะเย้ยแล้ว ล้มลุกคลุกคลานตลอดทาง ใช้ขาไม่ได้แล้ว มือถือก็โยนทิ้งไปแล้ว
ฟางเจิ้งหยิบมือถือขึ้นมาก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความตกใจจากปลายสาย รวมถึงเสียงเปลวไฟดังเปาะแปะ เสียงร้องไห้ของเด็ก เสียงร้องของผู้หญิงดังไม่ขาดสาย…แย่แล้ว จะมีคนเสียชีวิต!
เดิมทีฟางเจิ้งคิดว่าชาวบ้านขึ้นเขามากันหมดเลยไม่น่าเป็นห่วง แต่ตอนนี้ไม่ใช่แบบนั้นแล้ว! มีคนถูกขัง!
คิดได้ดังนั้นฟางเจิ้งก็ร้อนใจ ทว่าจะวิ่งลงเขาก็ไม่ทันกาลแล้ว!
……………………
