นอนเขารู้ว่าฟางเจิ้งพูดถูก เพราะไต้ซือหงเหยียนเคยพูดไว้หลายครั้ง และห้ามนักบวชไปเผยแพร่เรื่องธูปดอกแรกด้วย เพียงแต่ว่าไต้ซือหงเหยียนอายุเยอะแล้ว สนใจเรื่องข้างนอกน้อยมาก อีกทั้งชาวปุถุชนยังมีประเพณีแย่งกัน เขาก็จะไล่คนไม่ได้อีก ได้แต่ปล่อยผ่าน
ตอนนี้ฟางเจิ้งพูดแบบนี้ไม่อะไร ถึงยังไงก็เป็นนักบวชเหมือนกัน แถมยังจัดธูปดอกแรกครั้งแรก…
เพียงแต่ว่าในใจอู้หมิงทั้งเสียใจและดีใจ เสียใจที่ถูกขาย ขบคิดว่าควรจะรับมือกับปัญหายังไง และที่ดีใจคือเณรไม่รู้จักการทำกิจการ ธูปดอกแรกเป็นตัวช่วยดึงแสงไฟธูปได้ดีขนาดนี้ยังปฏิเสธ โง่รึเปล่า? มีคนโง่เป็นคู่ต่อสู้แบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องดี
อู้หมิงตรึกตรองอย่างรวดเร็ว รู้ว่าเลี่ยงไม่ได้เลยเดินหน้าไปหนึ่งก้าว ประนมสองมือ “อมิตาพุทธ อาตมาเคยพูดไว้จริงๆ”
สิ้นเสียงทุกคนต่างเงียบ พากันมองฟางเจิ้งกับอู้หมิง ชาวบ้านไม่รู้ว่าธูปดอกแรกดีหรือไม่ แต่อู้หมิงกับฟางเจิ้งเป็นนักบวช ต่างมีคำพูดของตัวเอง แค่ต้องดูว่าใครดีกว่าก็จะฟังคนนั้น
ฟางเจิ้งขมวดคิ้ว ธูปดอกแรกคือธูปดอกแรกของทุกคน เปลี่ยนเป็นธูปดอกแรกที่รวมกับทุกคนตั้งแต่เมื่อไร? นี่ไม่ใช่การพูดลวงหลอกคนอื่นเหรอ? เขาไม่พอใจ จึงประนมสองมือแสดงความเคารพ “ขอถามหน่อยว่าท่านบำเพ็ญเพียรที่วัดใด?”
อู้หมิงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ยิ้มตอบ “อาตมาบำเพ็ญเพียรที่วัดผาแดง นับดูแล้วบำเพ็ญเพียรมาสิบกว่าปี หลวงพี่ฟางเจิ้ง นับจากพรรษาแล้ว เราสอ
