งคนพอๆ กัน แต่อาตมาบวชก่อน ท่านต้องเรียกอาตมาว่าศิษย์พี่”
ฟางเจิ้งกลอกตาด่าทอในใจ ‘ไอ้ห่านี่ แค่อ้าปากก็จะเอาเปรียบกันแล้ว! ได้ อยากเล่นใช่ไหม จะเล่นกับแกเอง!’
ฟางเจิ้งจึงยิ้มกว้างกว่าเดิม ยิ้มเอ่ย “หลวงพี่อู้หมิงดำรงตำแหน่งใดที่วัดผาแดง? ตอนนี้อาตมาเป็นเจ้าอาวาสวัดเอกดรรชนี”
สิ้นเสียง รอยยิ้มอู้หมิงแข็งค้าง เขามีตำแหน่งเล็กน้อยในวัดผาแดงจริงๆ แต่วัดผาแดงก็เป็นเพียงวัดเล็กเท่านั้น…พูดตำแหน่งไปก็น่าขายหน้าเปล่าๆ! แม้วัดเอกดรรชนีของฟางเจิ้งจะเล็ก แต่อีกฝ่ายเป็นเจ้าอาวาส! ดึงเข้าไปเทียบได้กับระดับหลวงจีนหงเหยียน! เทียบกันแบบนี้แล้ว อู้หมิงพลันเตี้ยกว่าฟางเจิ้ง
อู้หมิงยิ้มแต่ภายในไม่ยิ้ม “เป็นนักบวช ไม่จำเป็นต้องพูดถึงภาระเหล่านี้หรอก หลวงพี่ฟางเจิ้ง ธูปดอกแรกเป็นเรื่องสำคัญในสำคัญ ทำไมท่านกลับพูดไม่ให้ความสำคัญแบบนี้ อีกอย่างท่านก็เตรียมธูปดอกแรกไว้ให้ใครแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ฟางเจิ้งเข้าใจแล้ว อู้หมิงจงใจมาหาเรื่องเขา! คิดได้ดังนั้นฟางเจิ้งก็ไม่เกรงใจแล้ว ยืดหลังตรง ลดสองมือลง! ดวงตาเป็นประกายวาว วัดได้รับการเสริมอิทธิฤทธิ์มาแล้ว พระธรรมก็เสริมอิทธิฤทธิ์มาแล้ว ฝึกฝนอักษรพุทธองค์มังกรจนน่าเกรงขาม จีวรขาวจันทร์ขยายกลิ่นอายและเอกลักษณ์ให้ใหญ่ขึ้น! พริบตานั้นเอง ฟางเจิ้งในสายตาทุกคนเหมือนสูงใหญ่กว่าเดิม ในตัวเหมือนมีแสงแห่งพุทธสว่างไสว มองแวบแรกจะเกิดความรู้สึกถูกตาสบายใจ!
อู้หมิงรู้สึกชัดเจน
