ปีหน้าไปไหนมาไหนปลอดภัย ลูกหลานร่ำรวยมีความสุข”
“จริงเหรอ?”
“แน่นอน! อาตมาเป็นนักบวชวัดผาแดง นักบวชไม่โกหก จะไปหลอกโยมได้ยังไง?”
“ถ้าอย่างนั้นฉันจะลองแย่งดู…ถ้าเกิดสำเร็จขึ้นมาล่ะก็”
“โยมผู้หญิงท่านนี้ โยมก็มาแย่งจุดธูปดอกแรกเหมือนกันหรือ?”
“หา? ใช่ค่ะ! แต่มันก็ยากหน่อยๆ นะ”
“ให้ลูกไปแย่งสิ อุ้มลูกไว้สูงๆ ตอนที่แย่งให้ส่งไปข้างหน้าก็ถึงแล้วนี่ ชู่ว นี่คือประสบการณ์ที่พวกเราวัดผาแดงจุดธูปดอกแรกมาหลายปี อย่าบอกใครล่ะว่าอาตมาบอกโยม”
…………
หวังโอ้วกุ้ยดึงถานจวี่กั๋วไปคุยบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้เรื่องที่อู้หมิงบอกความสำคัญของการจุดธูปดอกแรก ปลุกเร้าให้ทุกคนต้องแย่งมาให้ได้ไปทั่ว
ตอนนี้เอง…
“ระวัง! หมาชั่วร้ายนั่นมาจากไหน?!”
“โฮ่ง!”
เสียงอู้หมิงพลันดังด้วยความโกรธมาจากข้างหน้า และยังมีเสียงเห่าของหมาป่าเดียวดาย
พวกหวังโอ้วกุ้ยรีบวิ่งไปดูสถานการณ์ เห็นอู้หมิงอุ้มเด็กคนหนึ่ง หมาป่าเดียวดายที่อยู่ไม่ไกลมองอู้หมิง บนตัวมีรอยดิน เห็นได้ชัดว่าอู้หมิงปาดินใส่
พอหมาป่าเดียวดายมั่นใจว่าไม่รู้จักอู้หมิงก็เห่าทันที
ฟางเจิ้งได้ยินพอดี ทว่าไม่สนใจ…
หวังโอ้วกุ้ยขมวดคิ้ว ดึงอู้หมิงไว้ “นี่คือหมาป่าบนเขา ไม่ดุร้าย แต่สุภาพมาก”
อู้หมิงทำท่าทางว่าเข้าใจมันเป็นอย่างนี้นี่เอง เอ่ย “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้ อาตมาพรวดพราดไปเอง หวังว่าจะไม่โทษกันนะ”
เป็นอย่างที่ว่าไว้ผู้ไม่รู้ไม่ผิด อู้หมิงพูดแบบนี้ หวังโอ้วกุ้ยจะพูดอะ
