ไรได้? ก็เลยต้องช่างมัน ถึงยังไงอู้หมิงก็ปกป้องเด็ก
ถานจวี่กั๋วที่ตามมาข้างหลังเห็นดังนั้น นัยน์ตาซ่อนลึกลงไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ระหว่างที่คนพวกนี้เสียเวลาอยู่ตรงนี้ ทางด้านฟางเจิ้งสวดมนต์จบ เลยออกมาดูสถานการณ์
เห็นนอกวัดมีคนมากลุ่มใหญ่! เขาเลยงุนงงเล็กน้อย นี่มันอะไร? พระยูไลแสดงอภินิหารแล้ว ให้คนมามากขนาดนี้ แถมมากลางดึกทำเอาเขาตกใจเล่น?
ฟางเจิ้งเพ่งตามองก็เห็นว่าเป็นชาวบ้านตรงตีนเขาทั้งหมด! ครอบครัวหวังโอ้วกุ้ย ครอบครัวหยางผิง ครอบครัวหยางหวา พวกถานหย่ง ถานหมิง ซ่งเอ้อโก่วก็มา! และยังมีเด็กๆ วิ่งกันไปทั่ว ตอนนี้คึกคัก เพียงแต่ลาหัวล้านที่ภายนอกดูสุภาพอ่อนโยน แต่แววตากลับไม่ใช่อย่างนั้นเลยนี่ใคร?
‘เฮ้ยๆ…พวกหัวโล้นเหมือนกัน…ไม่ควรถือสาเด็กน้อย ปล่อยผ่านไปดีกว่า’ ฟางเจิ้งรีบพูดเสริมในใจ
ยังไม่ทันที่ฟางเจิ้งจะพูดถามอะไรให้ชัดเจน ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้น “ไป! แย่งจุดธูปดอกแรก!”
ฟางเจิ้งเห็นหลายร้อยคนพุ่งเข้าไป ถ้าไม่ใช่ว่าคนพวกนี้ดูตื่นเต้นกันมาก ฟางเจิ้งคงจะคิดว่าโดนปล้น! เขาไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่เอียงตัวหลีกทาง เดี๋ยวจะโดนเหยียบตาย…
กลุ่มคนหลั่งไหลเข้าไปในวัด จากนั้นก็เบียดเข้าไปในอุโบสถ
หวังโอ้วกุ้ยเห็นดังนั้นจึงด่าทอในใจ วัดเอกดรรชนีไม่ใหญ่ ทุกคนเบียดเข้าไปแบบนั้นเกิดอุบัติเหตุง่ายมาก! เขาจึงกล่าวขึ้น “หยุด! หยุด! ยังไม่เที่ยงคืนเลย จะรีบไปไหน?”
ผู้ใหญ่บ้านกระโดดออกมา ทุกคน
