ถึงสงบลงไม่น้อย แต่สถานการณ์ก็ยังคึกคักอยู่บ้าง ทุกคนต่างแสดงความเห็นกันใหญ่ รวมกันเป็นกลุ่ม ทว่าก็ยังมีคนตะโกนว่าให้แย่ง…
พวกชาวบ้านยังคงกระสับกระส่าย หวังโอ้วกุ้ยก็แทบจะระงับไว้ไม่อยู่แล้ว
“อมิตาพุทธ!” ตอนนี้เองเสียงสวดที่มีความมั่นใจเต็บสิบดังขึ้น เสียงดังก้องอย่างยิ่ง พริบตาเดียวดังเหนือกว่าเสียงของทุกคน!
ต่อมาฟางเจิ้งโบกมือ ปะทุพละกำลังแหวกกลุ่มคนออก เดินมาอยู่หน้าประตูอุโบสถ! เขาเข้าใจแล้ว ไม่ว่าคนพวกนี้มาทำอะไร ถ้ายังมั่วต่อไปจะต้องเกิดเรื่องแน่! ดังนั้นเมื่อเอ่ยแล้วจึงฝ่าเข้ามา!
ฟางเจิ้งยืนอยู่หน้าประตูอุโบสถ จีวรขาวภายใต้แสงจันทร์ดูเด่นตาเป็นพิเศษ! หัวโล้นเงาวาว! ธรรมะยิ่งใหญ่ สีหน้าเรียบเฉยแต่น่าเกรงขาม!
ทุกอย่างที่ฟางเจิ้งกระทำก่อนหน้าทำให้พวกชาวบ้านยอมรับเขาในฐานะเจ้าอาวาสแล้ว ตอนนี้ฟางเจิ้งออกมา ทุกคนเลยสงบลงอีกไม่น้อย
จากนั้นถานจวี่กั๋วออกมายืน ความน่าเกรงขามของเสมียนหมู่บ้านแผ่กระจาย ตอนนี้จึงสงบลงทั้งหมด
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นจึงถอนหายใจโล่งอก ถามหวังโอ้วกุ้ย “โยม นี่มันเรื่องอะไรกัน?” ฟางเจิ้งมึนงงจริงๆ ตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นพวกชาวบ้านขึ้นเขามาฉลองปีใหม่! ปีที่แล้วๆ มาบนเขามีแค่ฟางเจิ้งกับหลวงจีนหนึ่งนิ้วสองคนเลยเงียบเหงา
“หลวงพี่ฟางเจิ้ง คือแบบนี้ นี่จะปีใหม่แล้ว ทุกคนอยากจุดธูปดอกแรกเพื่ออวยพรให้ตัวเอง ตอนแรกก็คุยกันดีแล้วในหมู่บ้าน ขึ้นเขามาเป็
