่าน
“โยมหวัง พวกโยมขึ้นเขากลางคืนแบบนี้จะไปไหนกันหรือ?” อู้หมิงไม่ตอบ แต่แสร้งถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้ว
“จะปีใหม่แล้ว ทุกคนอยากจะแย่งจุดธูปดอกแรกกัน อวยพรให้ปีหน้าฝนตกมาทันช่วงฤดูเพาะปลูก พวกเราเลยขึ้นเขาไปด้วยกัน” หวังโอ้วกุ้ยตอบ
“เป็นแบบนี้เอง…เส้นทางเขาเดินยาก มีคนชราและเด็ก ไม่มีไฟ มันอันตรายไปหน่อยไหม” อู้หมิงพูดต่อทันที
หวังโอ้วกุ้ยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นหลวงพี่อู้หมิงว่ายังไงล่ะครับ?”
อู้หมิงยิ้มไม่ตอบ แต่เฉินจินข้างหลังตอบแทน “ฉันว่านะ ภูเขาเอกดรรชนีสูงเดินยาก ไม่เหมาะจะเดินกลางคืนหรอก กลับกันไหมยังทันนะ ไปวัดผาแดงด้วยกัน ที่นั่นน่ะเดินง่าย แถมขับรถไปได้ด้วย”
หวังโอ้วกุ้ยถลึงตามองเจ้านี่ที่ไม่หันเข้ามากันเองแต่หันหาคนนอก “ช่างเถอะ ในหมู่บ้านไม่มีรถใหญ่ ทุกคนต้องขี่รถมอเตอร์ไซค์ไป อากาศหนาวแบบนี้ไม่ไหวหรอก อีกอย่างมันอยู่ไกลขนาดนั้น เรามีทั้งคนแก่และเด็กเดี๋ยวจะเกิดอุบัติเหตุเอาง่ายๆ”
หยางผิงพูดเสริม “ใช่ เดินมาครึ่งทางแล้ว มีเหตุผลอะไรต้องถอยล่ะ เฉินจิน ถ้านายคิดว่าวัดผาแดงสะดวกสบายก็ไปสิ ขับรถเล็กที่บ้านนายไปก็สะดวกดี”
……………………………………………………
[1] พระสุตตันตปิฎก เป็นบันทึกเรื่องเล่าต่างๆ ที่เกิดขึ้นในสมัยพุทธกาล
