ถึงยังไงก็ว่าง!
ตอนนี้เองเสียงฝีเท้าดังแว่วมาจากข้างนอก ฟังจากเสียงแล้วจำนวนคนไม่น้อย
ฟางเจิ้งสะบัดแขนเสื้อออกไปดูสถานการณ์ เห็นกลุ่มคนพวกหวังโอ้วกุ้ย ถานจวี่กั๋ว หยางผิง หยางหวา ซ่งเอ้อโก่ว มีชายหญิง มือถือไหล่หามข้าวของขึ้นเขามา
ฟางเจิ้งมึนงงเล็กน้อย นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ย้อนเวลากลับไปตอนเช้า…
“พวกนายจะทำอะไรน่ะ?” ซ่งเอ้อโก่ววางไม้กวาดลง ปาดเหงื่อบนหน้าผาก มองโต๊ะยาวที่วางไว้หน้าหมู่บ้าน ก่อนเดินเข้าไปถามด้วยความกังวล
“คุณอา คือแบบนี้ รัฐบาลส่งเสริมวัฒนธรรมพื้นบ้านน่ะ ตอนนี้ปีใหม่เล็กไม่ใช่เหรอ ทุกคนต้องติดคำกลอนคู่ ปีก่อนๆ ทุกคนต้องไปซื้อ เสียบรรยากาศวัฒนธรรมไปเยอะ พวกเราเป็นอาสาสมัครเพื่อสังคมจากสมาคมศิลปะพู่กันจีนในอำเภอ มาที่นี่เพื่อช่วยทุกคนเขียนคำกลอน ถือว่ามาอวยพรให้ด้วยวัฒนธรรมพื้นบ้าน” วัยรุ่นคนหนึ่งลูบดวงตา ตอบกลับยิ้มๆ
………………
