น่าเสียดาย เงินพวกนี้ไม่เหลือเลยในหลายปีมานี้ ปกติหลวงจีนหงเหยียนจะเก็บไว้ซ่อมแซมวัด ที่เหลือถ้าไม่ให้หมู่บ้านซ่อมทางก็บริจาค ทำจนวัดผาแดงไม่เคยได้พัฒนาใหญ่โตเลย
ดังนั้นอู้หมิงจึงไม่เข้าใจวิธีการของหลวงจีนหงเหยียนมาก! ในมุมมองเขา มีเงินก็ควรจะขยายวัด กระทั่งสร้างให้สูงยิ่งกว่า ใหญ่กว่า ขึ้นไปบนเขาที่ทิวทัศน์ดีกว่า! มีเงินพวกนี้เขามั่นใจว่าในช่วงหลายปีสั้นๆ จะพัฒนาวัดผาแดงให้เป็นวัดใหญ่! สิบปีไล่ตามวัดเมฆาขาวทัน!
อู้หมิงไม่เห็นด้วยกับการที่หลวงจีนหงเหยียนลำบากซ่อมถนน ในมุมมองเขา ความรุ่งเรืองของวัดกับความรุ่งเรืองของศาสนาต่างกันอย่างสิ้นเชิง! เขาแค่อยากมีชื่อเสียงถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์สืบต่อไป เป็นไต้ซือที่ปุถุชนยอมรับเหมือนกับไต้ซือไป๋อวิ๋น!
หลวงจีนหงเหยียนคิดว่าพระธรรมถึง ก็จะถึงเองโดยธรรมชาติ
แต่อู้หมิงคิดว่าทุกอย่างเป็นเงิน! ขอแค่มีเงินวัดจะใหญ่พอ ติดโฆษณา พระธรรมก็ไม่ใช่ปัญหา! ส่วนตัวเขาจะห่อตัวเองเป็นไต้ซือที่มีชื่อเสียงถูกบันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์!
ฉะนั้นแม้อู้หมิงจะเคารพหลวงจีนหงเหยียน แต่กลับไม่พอใจอยู่ข้างในมาก ขณะเดียวกันก็ยังเป็นคนหยิ่งยโส ตอนนี้ถูกหลวงจีนหงเหยียนตำหนิต่อหน้าทุกคนจึงย่อมไม่พอใจ ทว่าเขาไม่กล้าทำอะไรหลวงจีนหงเหยียน ได้แต่ย้ายเพลิงโทสะไปยังฟางเจิ้งแห่งวัดเอกดรรชนีที่ทำให้เขาขายหน้า…
‘เณร รอก่อนเถอะ ไม่ช้าก็เร็วแกได้เห็นดีแน่’ อู้หมิงตัดสินใจอย่างเด็
