“ไอ้เวรพวกนี้เป็นบ้าอะไรกัน? จะให้คนอื่นเขานอนกันไหมเนี่ย?!” เฉินจินเปิดผ้าห่มออก ลุกขึ้นนั่ง ดวงตาแดงก่ำพลางร้องโวยวาย! กว่าจะได้นอนไม่ง่าย เดิมทีคิดจะนอนต่ออีกสักพัก แต่ไก่บินหมาเห่า เด็กร้องไห้ ผู้ใหญ่หัวเราะ แล้วจะให้นอนยังไง?
ข้างกายเฉินจินว่างเปล่า! มองไปภรรยาหายไปนานแล้ว! ได้ยินเสียงแว่วๆ มาจากข้างนอกว่าภรรยาเขาคุยกับคนอื่น
“เช้าขนาดนี้เธอจะออกไปทำไมกันนะ?” เฉินจินพึมพำด้วยความไม่พอใจ
เฉินจินได้ยินเสียงร้องด้วยความตื่นเต้นดังมาจากข้างนอก เลยอดใจอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว ใส่รองเท้าออกไปดู
ลานของหมู่บ้านทางภาคเหนือกว้างมาก ปกติกำแพงไม่สูงจะอยู่ราวๆ เมตรกว่า ดังนั้นเฉินจินเลยยืนอยู่ในลานก็เห็นสถานการณ์บนถนนข้างนอก เห็นกลุ่มคนยิ้มแย้ม เหมือนถูกหวยรางวัลใหญ่
“เฉินจิน เมื่อวานนายไม่ขึ้นเขา อดเลย! ฮ่าๆ…” ผู้หญิงคนหนึ่งหัวเราะเสียงดัง
“ก็แค่ไม่ได้กินโจ๊กล่าปาคำสองคำเองไม่ใช่เรอะ? ต่อให้อร่อยแล้วยังไง? หอมปากแต่เหม็นทางก้น ไม่มีอะไรวิเศษวิโสนักหรอก!” ชั่วขณะที่เฉินจินกล่าวก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย คนหนึ่งบอกโจ๊กล่าปาบนเขาอร่อย อีกคนก็บอกอย่างนั้น ในใจเขาก็ไม่ได้แน่วแน่ขนาดนั้น ทว่าตอนที่ทุกคนบอกว่าโจ๊กล่าปาบนเขาอร่อย เขาเชื่อสนิทแล้ว แค่ปากแข็งเท่านั้น ไม่ยอมละศักดิ์ศรียอมรับ
“เฮ้อ มันไม่ใช่แค่หอมปาก เหม็นก้นอย่างที่ว่าจริงๆ หรอกนะ ฉันบอกให้ โรคไขข้ออักเสบเรื้อรังของฉันหายดีแล้ว!” ผู้หญิงคนน
