ั้นเตะขาโชว์ด้วยความตื่นเต้น
“ไร้สาระ…กินโจ๊กรักษาโรคได้ด้วยรึไง?” เฉินจินไม่เชื่อ เขาออกจากลานมาก็เห็นพวกถานหย่งมาเข้ามาใกล้
ถานหย่งถาม “ทุกคนรู้สึกมีอะไรพิเศษไหม?”
“ใช่ โรคไขข้ออักเสบเรื้อรังฉันหายแล้ว!”
“โรคข้อไหล่ติดของฉันไม่ปวดแล้ว!”
“ฉันรู้สึกโล่งปอด ไม่ไอแล้ว”
“ไม่ปวดเอวแล้ว ไม่เมื่อยขาด้วย มีแรงอุ้มหลานแล้วล่ะ” คุณยายผมขาวทั้งศีรษะหัวเราะเสียงดัง
ทุกคนต่างหัวเราะ ตอนนี้ซ่งเอ้อโก่วมาแล้ว ตะโกนมาแต่ไกล “นี่ ฉันยังคิดว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่ดีขึ้น ที่แท้ทุกคนก็ดีขึ้นเหมือนกัน จึ๊ๆ…มหัศจรรย์จริงๆ โจ๊กล่าปาอร่อยด้วย ฮ่าๆ…ถานหย่ง นายล่ะ? เป็นไงบ้าง?”
ถานหย่งหน้าแดง “เอ่อ ก็ดีขึ้นเหมือนกัน แต่พวกนายอย่าถามเลย”
“ไม่ได้ป่วยเป็นโรคอะไรนั่นเหรอ?” ซ่งเอ้อโก่วใช้สายตาที่ทุกคนเข้าใจมองถานหย่ง
ถานหย่งโกรธขึ้นมาทันที “อะไรๆๆ? ริดสีดวงทวารฉันหายแล้ว พอใจรึยัง? จริงๆ นะ ใครก็เป็นริดสีดวงทวารกันทั้งนั้น อย่าบอกฉันนะว่าพวกนายไม่คิดอย่างนั้น?”
“แหะๆ…ก็จริง ของฉันก็หายแล้ว…” ซ่งเอ้อโก่วหัวเราะแหะๆ
คนอื่นก็หัวเราะตาม เห็นได้ชัดว่าทุกคนหายดีแล้ว
เห็นดังนั้น เฉินจินพลันรู้สึกว่าเขาเหมือนพลาดอะไรไปจริงๆ…
ตอนนี้เองถานจวี่กั๋วกับหวังโอ้วกุ้ยมาแล้ว
เฉินจินกล่าวขึ้นในทันใด “ผู้ใหญ่บ้าน เสมียนมาก็ดี คนพวกนี้แกล้งผมแต่เช้าเลย! แถมยังบอกโจ๊กรักษาโรคอีก แต่ละคนดูก็รู้ว่าวางแผนกันมาแกล้งผม! ผู้ใหญ่บ้านต้องตัดสิ
