มีเพียงสิ่งเดียวที่ฟางเจิ้งดีใจคือหลังสรงน้ำพระแล้ว จิตใจทุกคนเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างลุ่มลึก เข้าวัดด้วยความเคารพ ไม่มีใครทิ้งของมั่วซั่ว ในวัดยังคงสะอาด
หลังทำงานเสร็จก็ไปตักน้ำเต็มโอ่ง หนึ่งวันผ่านไปแบบนี้ มองตะวันลาลับขอบฟ้า กินโจ๊กล่าปาสุดท้ายจนหมด ถึงถอนหายใจโล่งอก
ฟางเจิ้งเดินมากลางอุโบสถด้วยความพอใจ พูดเบาๆ “ระบบ รับกล่องบริจาค!”
วิ้ง!
แสงทองขยับวูบผ่าน ในอุโบสถมีกล่องบริจาคสีแดงเพิ่มมา ด้านบนเขียนว่าบริจาค
กล่องบริจาคเหมือนทำขึ้นจากไม้ แต่สัมผัสแล้วกลับมีความเย็นเล็กน้อย ไม่ใช่หนาว สัมผัสมือดีมาก ด้านบนยังมีช่องเล็กๆ ไว้ใส่เงินค่าจุดธูป
“มีกล่องบริจาคแล้วไม่ต้องหาเงินไปทั่วห้องแล้ว…เอ่อ เกือบลืมไปเลย! วันนี้น่าจะมีเงินจุดธูปเยอะเลยนี่!” ฟางเจิ้งรีบค้นหาในห้อง บนโต๊ะหมู่บูชามีเงินจุดธูปปึกหนึ่งจริงๆ มีเป็นเศษเล็กเศษน้อย บ้างหนึ่งหยวน บ้างห้าเหมา บ้างสิบหยวน และยังมีใบร้อยหยวนอีกหลายใบ! ทว่าที่สะดุดตาที่สุดก็ยังเป็นเงินปึกนั้น!
ฟางเจิ้งเอามานับดูมีสองพันกว่าหยวน! ในนั้นยังมีเศษเงิน อีกฝ่ายน่าจะใช้เงินในกระเป๋าทั้งหมด
ฟางเจิ้งถูจมูก คาดเดาว่าคนที่ทำแบบนี้น่าจะเป็นถานหมิง
“ทำดีได้ดีจริงๆ…อืม อาตมาก็ถือว่าเป็นคนดี อมิตพุทธ” ฟางเจิ้งสวดบทหนึ่งก่อนเดินออกจากอุโบสถ โบกมือเรียกกระรอก หมาป่าเดียวดาย “ไปเถอะ ไปเล่นไป!”
ขณะเดียวกันหมู่บ้านผาแดงที่ถือว่าไม่ห่างจากหมู่บ้านเอกดรรชนีไกลนัก
