หลังหมู่บ้านมีภูเขาเล็กลูกหนึ่ง ไม่สูง ยังอยู่ระดับน้ำทะเล ทิวทัศน์สวยงาม ทั้งยังมีถนนลาดยางคดเคี้ยวขึ้นไปถึงยอดเขา บนเขามีวัดแห่งหนึ่งนามว่าวัดผาแดง
“เป็นไปได้ยังไง? เป็นไปได้ยังไง? คนวัดผาแดงของเราถูกวัดเล็กแย่งไป? เฉินจิน ฉันบอกนายแล้วนะว่าฉันจะได้เป็นเจ้าอาวาสคนต่อไปหรือไม่ก็ต้องดูที่ตรงนี้ นายทำเรื่องพังหมดแล้ว…ช่างเถอะ ไม่มีอะไรต้องพูด มิตรภาพเราจบกันแค่นี้!” หลวงจีนหัวโล้นรูปหนึ่งตะคอกแล้ววางสายไป
ตอนนี้เองหลวงจีนวัยกลางคนรูปหนึ่งเดินเข้ามา “อมิตพุทธ ศิษย์น้องอู้หมิง เจ้าอาวาสเรียกทุกคนไปพบ”
“ครับ ศิษย์พี่ อาตมาจะไปเดี๋ยวนี้” ความไม่พอใจทางสีหน้าอู้หมิงพลันหายไป กลับมากล่าวอย่างสุภาพ
“ศิษย์พี่ ท่านรู้ไหมว่าเจ้าอาวาสเรียกพวกเราไปทำอะไร?” อู้หมิงถาม
อู้ซินถอนหายใจ “ถึงพิธีสรงน้ำพระปีก่อนวัดผาแดงของเราจะเทียบกับวัดใหญ่ไม่ได้ แต่ก็มีคนมากันเป็นพัน แต่ปีนี้กลับหายไปเยอะอย่างกะทันหัน แสงธูปไม่เหมือนเมื่อก่อน เจ้าอาวาสจะต้องเรียกไปถามแน่ๆ”
อู้หมิงได้ยินดังนั้นก็หน้ามืดทะมึน เขาเป็นคนขอจัดพิธีสรงน้ำพระครั้งนี้ด้วยตัวคนเดียวเอง แต่ผลเป็นแบบนี้ เขารู้สึกใจเต้นระรัว! กลัวว่าจะอนาถา…
เดินข้ามอุโบสถผ่านกุฏิจนมาถึงพื้นที่กว้างโล่ง ตอนนี้เองมีหลวงจีนยี่สิบกว่ารูปนั่งประจำตำแหน่ง หลวงจีนเฒ่าสวมจีวรสีแดงนั่งอยู่ข้างหน้า สองมือคลึงลูกประคำราวกับนักบวชชราเข้าฌาน
อู้หมิงกับอู้ซินเตรียมใจมาแล้ว
