ผ่านไปครู่หนึ่งหลวงจีนเฒ่าลืมตาขึ้น
ตอนนี้เองหลวงจีนรูปหนึ่งยืนขึ้น “เจ้าอาวาส พิธีสรงน้ำพระปีนี้มีผู้มีศรัทธาหายไปเยอะ แสงธูปไม่สว่างไสวดั่งวันวาน ไม่รู้ทำไม”
“ปีที่แล้วๆ มาศิษย์พี่อู้ซินเป็นคนควบคุมดูแล ปีนี้อู้หมิงอวดเก่ง ควบคุมดูแลไม่ได้ ผลเลยเป็นแบบนี้” หลวงจีนอีกรูปแค่นยิ้ม
อู้หมิงหน้าอึมครึมจนแทบจะหยดออกมาแล้ว
ทว่าอู้หมิงไม่ยอมให้ถูกกระทำแบบนี้เลยยืนขึ้น “เจ้าอาวาสครับ เรื่องนี้โทษอาตมาเถอะ อย่าโทษนักบวชทุกท่าน ปีนี้วัดเอกดรรชนีที่ควรจะยุบกลับมีชีวิตขึ้นมาไม่รู้ว่าเพราะอะไร เณรรูปหนึ่งสืบทอดต่อจากหลวงจีนหนึ่งนิ้ว เปิดวัดเอกดรรชนีต่อ เณรนั่นเป็นคนหมู่บ้านเอกดรรชนี เติบโตที่หมู่บ้านเอกดรรชนีตั้งแต่ยังเล็ก ปีนี้จัดพิธีสรงน้ำพระ คนในหมู่บ้านก็เป็นผู้อาวุโส เป็นญาติพี่น้องเขา แน่นอนว่าต้องไปร่วมงาน อีกอย่างยังจัดกลุ่มคนกันในหมู่บ้าน…
ผู้มีศรัทธาของวัดผาแดงเราหลักๆ แล้วมีหมู่บ้านผาแดง หมู่บ้านเอกดรรชนีรวมถึงหมู่บ้านดอกไม้แดง ขาดชาวบ้านไปหมู่บ้านหนึ่งเลยต้องน้อยเป็นธรรมดา”
“นี่ไม่ใช่เหตุผล พวกเราต่างรู้สถานการณ์ของวัดเอกดรรชนีว่าเป็นยังไง ตอนหลวงจีนหนึ่งนิ้วอยู่ยังถือว่าเป็นวัด แต่กลับทรุดโทรมอย่างหนัก จะไปจัดพิธีสรงน้ำพระได้ยังไง? ไม่มีโจ๊กล่าปาพวกเขาก็ไม่หนีกันกลับเรอะ?” มีคนถาม
อู้หมิงกังวลแล้ว วัดจนขนาดนั้นทำไมถึงจัดพิธีสรงน้ำพระได้? ตอนแรกที่เขารับทำเรื่องนี้ทุกอย่างยังเคยคิด
