ับทำสำเร็จในเดือนเดียว เขารู้แล้วว่าภารกิจธูปร้อยดอกก็ไม่ได้ยากขนาดนั้น
เล่นกับหมาป่า เย้าแหย่กับกระรอกทุกวัน วันเวลาผ่านไปแบบสบายๆ
เดือนสิบสอง ในหมู่บ้านชอบเรียกกันว่าเดือนสิบสองของปีจันทรคติ
เข้าสู่เดือนสิบสอง ธูปในวัดฟางเจิ้งสว่างไสวกว่าเดิม แทบจะมีคนมาทุกวัน! เป็นครั้งแรกที่เขามีความรู้สึกว่าเป็นเจ้าอาวาส ยืนอยู่ทางเข้าประตูทุกวัน ทักทายทุกคน มันก็ต้องสุขสบายใจอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?
ตอนนี้เองหยางหวาขึ้นเขามา เห็นฟางเจิ้งแล้วก็หัวเราะเสียงดัง “ฟาง…เจ้าอาวาส! เอ่อ จะเรียกยังไงดี?”
ฟางเจิ้งยิ้มแห้งๆ “โยมหยาง โยมอยากเรียกยังไงก็เรียกเถอะ ฟังโยมเรียกเจ้าอาวาสแล้วมันไม่รื่นหู”
หยางหวาหัวเราะแหะๆ “คืออย่างนี้ อาท่านท้องยังไม่ถึงสามเดือนเลยขึ้นเขามาไม่ได้ เลยให้ฉันมาถามว่าอีกเดี๋ยวจะเทศกาลล่าปา[1]แล้ว วัดผาแดงข้างๆ ประกาศไว้นานแล้วว่าเทศกาลล่าปาปีนี้จะจัดพิธีสรงน้ำพระ แจกจ่ายโจ๊กล่าปา วัดเอกดรรชนีจัดไหม? ถ้าจัดอาท่านกลัวว่าท่านคนเดียวจะไม่ไหว เลยให้ฉันมาช่วย”
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็ชะงักงัน!
เทศกาลล่าปา? พิธีสรงน้ำพระ!
จากนั้นก็เข้าใจแจ่มแจ้ง หลายวันมานี้ธูปสว่างไสวจนเขาแทบจะลืมไปเลย!
พิธีสรงน้ำพระเป็นพิธีอย่างหนึ่งทางพุทธศาสนา ปกติวันงานจะจัดวันขึ้นแปดค่ำเดือนสิบสอง วันนี้ทุกคนเรียกว่าเทศกาลล่าปา พุทธศาสนากล่าวไว้ว่าเป็นวันที่เจ้าชายสิทธัตถะหรือพระโคตมพุทธเจ้าตรัสรู้ ดูจากความหมายของชื่อ
