้าย!
ฟางเจิ้งพลิกมือ มีกระจกเพิ่มมาบานหนึ่ง ก่อนส่งให้หม่าขุย “อาตมาหลอกโยมได้ แต่กระจกหลอกไม่ได้ โยมดูเองสิ”
หม่าขุยรับไปก็ตะลึงค้าง เขาในกระจกมีรอยย่นเต็มหน้า ดูแก่ชราจนไม่มีอะไรเหลือ! เขาทำหน้าหลายแบบก็ตรงตามนั้นหมด นี่คือเขาจริงๆ!
หม่าขุยหยั่งเชิงหยิบเงินไปอีกหมื่น ใบหน้าเขาพลันแก่ลงเล็กน้อยจริงๆ!
หม่าขุยตกใจจนรีบโยนเงินทิ้งไป “ไม่เอาแล้ว! ไม่เอาแล้ว! ไม่เอาหมดนี่แล้ว คืนให้! เอาอายุขัยผมคืนมา!”
ทว่าเขาพบว่าเขาขยับเงินไม่ได้ โยนกลับไปก็ไม่ได้!
ฟางเจิ้งกล่าว “โยม โยมอยากได้เงินไม่ใช่เหรอ? ไหนว่ายอมใช้ความหนุ่มแลก? คิดว่ามีเงินแล้วจะมีความสุขไม่ใช่หรือไง? ทำไมไม่แลกล่ะ?”
“ท่านมันหลวงจีนปีศาจ…ไม่สิ ท่านมันปีศาจ คืนอายุขัยผมมา! คืนมา! ถึงเงินจะดี แต่อายุขัยสำคัญกว่า ไม่มีเงินก็หาเงินได้! ไม่มีชีวิตจะหาเงินยังไง?” หม่าขุยร้องโวยวาย
ฟางเจิ้งหัวเราะเหอะๆ “ดูท่าโยมจะไม่อยากแลกแล้วถูกไหม?”
หม่าขุยพยักหน้ารัวๆ “ไม่แลกแล้ว ไม่แลกแล้ว!”
ฟางเจิ้งประนมสองมือ “อมิตพุทธ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่แลก!”
หม่าขุยมองเงินลอยเข้าไปในกล่องตรงหน้าฟางเจิ้ง กล่องปิดลง ก่อนฟางเจิ้งจะโยนหายไปข้างหลัง
ลมหนาวพัดมา หม่าขุยหนาวสั่นถึงพบว่าตนไม่ได้ยืนขึ้น แต่นั่งอยู่กับพื้น ก้นเย็นๆ เล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านั่งมาพักหนึ่งแล้ว
เขามองหลวงจีนตรงหน้าอีกครั้ง หม่าขุยหน้าเปลี่ยนเป็นซับซ้อนอย่างยิ่ง
ฟางเจิ้งยิ้มน้อยๆ “โยม เข้าใจร
