อะไร
เจ้าตัวน้อยดีใจใหญ่ กระโดดตีลังกาอยู่กับที่ “ดีๆๆ…ถ้าอย่างนั้น ในเมื่อนายให้ฉันกิน พวกนายช่วยหลีกทางได้ไหม?”
ฟางเจิ้งตะลึงงัน จากนั้นส่ายหน้า รู้สึกว่าเจ้าตัวนี้ไม่น่าเชื่อถือเลย ยังคิดจะใช้ลูกไม้ให้ฟางเจิ้งหลบ ก่อนอาศัยจังหวะหนีไป
แต่ฟางเจิ้งไม่ได้คิดจะสร้างความลำบากให้มันจริงๆ จึงเดินกลับไปนอนในห้อง
ส่วนหมาป่าเดียวดายไม่ต้องรับผิดแทนแล้ว ฟางเจิ้งให้กระรอกกินแล้วมันจะพูดอะไรได้? จึงสะบัดหางวิ่งออกไป เข้าไปในป่าข้างหลังภูเขา
หลายวันต่อมากระรอกมาทุกวัน ทว่าไม่ได้มาตอนกินข้าว แต่รอฟางเจิ้งออกไปแล้วถึงมากิน เห็นฟางเจิ้งไม่สนใจมันจริงๆ เจ้านี่ถึงเริ่มกล้ามากขึ้น
โดยเฉพาะช่วงหลายวันมานี้ ตอนฟางเจิ้งกินข้าวก็มักจะเห็นเงากระรอกบ่อยๆ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมากระรอกไว้ใจฟางเจิ้งมากขึ้น มันเริ่มเข้ามาใกล้ตอนฟางเจิ้งกินข้าว ซึ่งกลิ่นหอมกว่าข้าวที่ยังไม่สุกอีก จนในที่สุดมันก็ทนความตะกละไม่ไหว ขยับเข้ามาใกล้ทีละนิด
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นเลยยิ้มน้อยๆ ตักข้าวผลึกมาปั้นเป็นก้อนเล็กแล้ววางไว้บนโต๊ะ กระรอกเห็นจึงมองฟางเจิ้งด้วยความสงสัย
“เอาไปกินสิ” ฟางเจิ้งกล่าว
กระรอกมองหมาป่าเดียวดายด้วยความระแวงอีกแวบหนึ่ง แต่หมาป่าเดียวดายกลับขี้เกียจจะสนใจมัน แต่แลบลิ้นไปทางข้าวก้อนนั้นด้วยมาดว่าถ้านายไม่กินฉันจะจัดการเอง
กระรอกรีบกระโดดขึ้นโต๊ะ อุ้มก้อนข้าวไว้พลางถลึงตามองหมาป่าเดียวดาย ก่อนโค้งตัวลงชิมข้าวผลึก จาก
