องแบนราบแล้ว!
“นี่…” เฉินจิ้งมองภาพที่แทบจะเป็นไปไม่ได้อย่างอึ้งๆ ก่อนหันไปมองวัดเอกดรรชนีเล็กๆ พลันรู้สึกว่าวัดเอกดรรชนีสูงมาก สูงใหญ่! น่าเกรงขามอย่างยิ่ง เหนือกว่าวัดทุกแห่งหน!
เฉินจิ้งหันไปมองก่อนโค้งตัวคารวะวัดเอกดรรชนีสามครั้ง “ขอบคุณมากครับ ไต้ซือ!”
พูดแค่ขอบคุณ แต่ไม่ได้บอกว่าขอบคุณอะไร แต่เฉินจิ้งกับฟางเจิ้งเข้าใจความหมายของกันและกัน สองคนต่างยิ้มพร้อมกัน
ฟางเจิ้งมองตนเองที่บุญกุศลเพิ่มมาเล็กน้อยด้วยรอยยิ้ม ที่ไม่พอใจมีอย่างเดียวคือเหตุผลของเฉินจิ้งอยู่ที่ตัวเขาเอง ดังนั้นเลยไม่มีโอกาสจับรางวัล
เฉินจิ้งบินสูงและตกต่ำลงจึงมองเห็นข้อบกพร่องของตัวเองด้วยรอยยิ้ม เขาเชื่อว่าของที่เสียไปไม่มีทางเอากลับมาได้ อีกทั้งไปไกลและอยู่สูงมากกว่าเดิมด้วย!
ทว่าปัญหาของเฉินจิ้งยังไม่จบลง เพิ่งกลับบ้านพ่อแม่ก็มาหา ไม่ว่าเขาจะพูดยังไงก็จะบังคับให้ไปตรวจที่โรงพยาบาลให้ได้…
จากนั้นนักข่าวที่มา หมอซุน ผู้เชี่ยวชาญอู๋ ผู้อำนวยการจ้าวเป็นต้นตาค้างทั้งหมด!
“เด็กล่ะ? แผ่นกระเบื้องล่ะ?” ทุกคนมองภาพอัลตราซาวด์สีอันใหม่ ในความคิดมีแต่เครื่องหมายคำถาม
“พ่อแม่เห็นไหม…ผมบอกแล้วว่าจะมาทำไม? บอกแล้วว่าไม่ได้ท้อง! ผมเป็นผู้ชายจะท้องได้ยังไง? เครื่องตรวจพวกคุณต่างหากที่เสีย!” พูดจบเฉินจิ้งก็ดึงบิดามารดาไป
หมอซุนมองไปรอบๆ ถังถังไม่อยู่จึงถอนหายใจโล่งอก ไม่ต้องกินเครื่องตรวจแล้ว…
ผู้เชี่ยวชาญอู๋พูดด้วยความโมโห
