กเมื่อไรค่อยว่ากัน!’
ฟางเจิ้งส่ายหน้า เข้าอินเทอร์เน็ตไปอ่านพุทธคัมภีร์
เวลาผ่านไปช้าๆ เฉินจิ้งคุกเข่าจนเจ็บหัวเข่าไปหมด คิดในใจว่า ‘ไอ้หลวงจีนบ้า ทำไมใจดำแบบนี้วะ? ฉันทำขนาดนี้แล้ว จะให้ทำถึงขนาดไหน? ดี ฉันจะเล่นกับแกเอง! รอจนคนอื่นๆ มาก่อน พอทุกคนเห็นแบบนี้แล้ว คอยดูซิว่าแกจะอายที่ให้ฉันคุกเข่าแบบนี้ต่อไปไหม! ถึงตอนนั้น หึหึ…’
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
‘เจ็บเข่าจังโว้ย…ทำไมไม่มีคนมาสักที?’
สองชั่วโมงผ่านไป
‘ไม่ไหวแล้ว นั่งสักเดี๋ยว บ้าจริง ทำไมไม่มีคนมาเลย?’
สามชั่วโมงผ่าน
‘พระเจ้า วัดนี่จะเงียบเหงาไปถึงไหนวะ? ไม่ใช่ว่าวันนี้จะไม่มีคนมานะ?’
กลางวัน
‘ไม่มีคนมาจริงๆ เหรอเนี่ย?’
ยามเย็น…
“วัดห่าอะไรวะเนี่ย? ไม่มีใครมาเลย หลวงจีนสารเลวนั่นโตมายังไงเนี่ย? ไม่หิวตายไปแล้วรึไง?!”
……………
