และสวดไปประโยคหนึ่ง “อมิตาพุทธ”
หลี่เฟิ่งเซียนกัดฟันจ้องฟางเจิ้งด้วยความโกรธ เธอรู้ว่าหลวงจีนนี่ต้องมองออกแน่ๆ ถึงจงใจให้คนมาแบกเธอลงเขา! เธอโกรธจนกัดฟันแน่น แต่ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว ตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นฉีกหน้ากับฟางเจิ้ง แต่รอบแรกเธอแพ้ ได้แต่คิดหาวิธีอื่นแทน ส่วนตอนนี้อยู่อย่างสงบเถอะ เธอหนาวจนแย่แล้วจริงๆ ข้อเท้าชาจนไร้ความรู้สึก ลงเขาไปสร้างความอบอุ่นก่อนค่อยว่ากันอีกที
หลังจากส่งหลี่เฟิ่งเซียนกลับ ฟางเจิ้งขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญ หลี่เฟิ่งเซียนไม่เหมือนมาไหว้พระ แต่มาข่มขืนเขามากกว่า แต่ข่มขืนเขาไปจะมีประโยชน์อะไร? คนที่ได้ประโยชน์เหมือนจะมีแต่เขานี่…
คิดไปคิดมา ฟางเจิ้งก็คิดไม่ออกเลยเลิกคิดไปซะ ขอแค่ใจตั้งมั่นในพุทธศาสนา ไม่ว่าจะมาลูกไม้ไหนก็ไม่กลัว! ถ้าตัวตรงก็ไม่หวั่นว่าเงาจะเฉียง!
…………………
