ต้น แผนการในตอนแรกเปลี่ยนไป ละครเศร้าเปลี่ยนเป็นการโผเข้าไปร้องไห้ อดใจไม่ไหวแทบจะลงมืออยู่แล้ว…
เพียงแต่หลี่เฟิ่งเซียนไม่คาดคิดว่าหลวงจีนนี่จะมีความแน่วแน่ใช้ได้ ถ้าเป็นผู้ชายทั่วไป เธอโผเข้าใส่แบบนี้จะต้องคล้อยตามแล้ว ถึงยังไงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรก
ของที่ยังไม่เคยลิ้มลองนั้นดีที่สุด ดังนั้นหลี่เฟิ่งเซียนจึงสนใจฟางเจิ้งเข้าแล้วจริงๆ
ฟางเจิ้งเห็นหลี่เฟิ่งเซียนล้มลงก็เสียใจเล็กน้อยที่ออกแรงมากไป ประนมสองมือเอ่ยว่า “อมิตาพุทธ ขอโทษด้วยนะสีกา ที่นี่คือแดนแห่งพุทธ ขอให้รักษาระยะห่างด้วย”
หลี่เฟิ่งเซียนเม้มปาก คิดในใจว่า ‘ในวัดไม่เหมาะ ข้างๆ ก็มีป่านี่…’
ทว่าหลี่เฟิ่งเซียนกลับเผยสีหน้าเหม่อลอย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเจ็บปวดบิดเบี้ยว สุดท้ายกุมที่ข้อเท้า “โอ๊ย หลวงจีนทำไมมือหนักอย่างนี้ล่ะคะ? เท้าฉัน…โอ๊ย…ทำไมเจ็บอย่างนี้…ฮือๆๆ เมื่อกี้ฉันถูกหลอกจนเสียบ้านไปหมดแล้ว ได้ยินว่าวัดเอกดรรชนีสะอาดเลยจะมาขอให้ช่วย แต่กลับถูกทำร้าย…ฮือๆๆ”
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็ไปต่อไม่เป็นเล็กน้อย “สีกา ขอโทษด้วยที่อาตมาเสียมารยาท”
“เสียมารยาท? ท่านดูเป็นหลวงจีนที่ดีมากนะคะ แต่ทำไมมือหนักจัง แรงเยอะเหมือนกับพวกวัวป่าเลย มิน่าถึงมีซิกแพ็ก…แค่ก โอ๊ยเจ็บเท้าจัง…” หลี่เฟิ่งเซียนนึกถึงสัมผัสที่หน้าท้องฟางเจิ้งแล้วก็เกือบหลุดปากพูด แต่ใช้วิธีตะโกนโอดโอยเก็บคำพูดไป
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็ไม่รู้จะทำยังไง เขาจัดกระดูกหรือนวด
