ึกยังไงล่ะ? เจ็บ? หรือคัน? ให้ฉันช่วยไหมล่ะ? สุดท้าย ถ้านายไม่มั่นใจแล้วฉันจะถ่ายทอดความสามารถให้ได้ยังไง?”
“ช่างเถอะ ถือว่าไม่ได้พูดแล้วกัน” ฟางเจิ้งกลัวแล้ว อยู่ดีๆ จะให้เจ็บให้คัน สมองป่วยรึเปล่า?
“ระบบ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าไม่ได้เรียนอะไรเลยล่ะ?” ฟางเจิ้งถาม
“นายคิดว่าอภินิหารคืออะไร?” ระบบถามกลับ
“อภินิหารไม่ใช่มนต์คาถา ประสานมุทรา โยนของวิเศษเรียกลมเรียกฝน โปรยถั่วให้เป็นทหาร หรือตดระเบิดภูเขาแบบนั้นเหรอ?” ฟางเจิ้งพูดถึงสิ่งที่เคยอ่านมาในนิยาย
ระบบทำเสียงหึๆ “ขาดเขลา! อภินิหารคือการเดิน มอง ฟัง พูด และขยับของคนธรรมดาเท่านั้น ยกมือคืออภินิหาร หลับตาก็เป็นอภินิหาร! อภินิหารคือเปลี่ยนสิ่งที่คนธรรมดาทำไม่ได้ให้เป็นความสามารถโดยสัญชาตญาณของนาย ไม่ต้องท่องคาถา ไม่ต้องมีสิ่งของช่วย แค่คิดก็ใช้อภินิหารได้แล้ว”
ฟางเจิ้งงง ไม่คิดเลยว่าอภินิหารจะเป็นอย่างนี้ แต่ก็เหมือนจะมีเหตุผลอยู่!
ตอนนี้เอง หมาป่าเดียวดายวิ่งเข้ามาเห่าสองที “ฟางเจิ้ง ฉันหิวแล้ว กินข้าวกัน”
ฟางเจิ้งเห็นหมาป่าเดียวดาย ในใจพลันสั่นไหว นัยน์ตามีประกายวูบผ่าน โลกตรงหน้าหมาป่าเดียวดายเปลี่ยนไปทันใด! โดยรอบว่างเปล่า ไม่มีฟ้าดิน…
ฟางเจิ้งเห็นภาพนี้เหมือนกัน เพียงแต่ว่าเขาเห็นหมาป่าเดียวดาย แต่มันมองไม่เห็นเขา! เขากำลังยืนอยู่บนฟ้าราวกับเทพผู้สร้างโลกมองทุกสิ่ง! แค่คิดแผ่นดินก็ลอยขึ้นมาจากใต้เท้า!
ทำเอาหมาป่าเดียวดายตกใจวิ่งหน
