ี แต่แผ่นดินลอยขึ้นมา มันจะหนีไปไหนได้? สุดท้ายก็ตกใจจนหดตัวเป็นก้อน ไม่กล้าขยับเขยื้อนอีก
ขณะมันกำลังหวาดกลัวก็พลันได้กลิ่นหอมคุ้นเคย นั่นคือกลิ่นข้าวผลึก!
มันลืมตาขึ้นมอง เห็นว่ามีภูเขาข้าวอยู่ไกลๆ เป็นภูเขาข้าวสูงเสียดฟ้า แถมเป็นข้าวผลึกที่หุงสุกแล้วด้วย!
มันแลบลิ้นโดยไม่รู้ตัว น้ำลายไหลย้อย ก่อนจะพุ่งไปยังภูเขาข้าว
แต่ไม่นานมันก็พบว่ายิ่งวิ่งเร็วเท่าไร ภูเขาข้าวยิ่งห่างไกลเท่านั้น! แต่ยิ่งไกลเท่าไรมันก็ยิ่งร้อนรน ซ้ำยังวิ่งสุดชีวิตกว่าเดิม!
ฟางเจิ้งเห็นดังนั้นก็ยิ้มด่าในใจ ‘เจ้างั่ง เรื่องประหลาดชัดเจนแบบนี้ยังไม่รู้อีกว่าเป็นความฝัน อภินิหารฝันยามต้มข้าวฟ่างน่ากลัวจริงๆ ให้ทุกชีวิตลุ่มหลง ตกอยู่ในห้วงภวังค์ที่ถอนตัวไม่ขึ้น’
คิดได้ดังนั้นฟางเจิ้งจึงโบกมือ ภูเขาข้าวหยุดลง หมาป่าเดียวดายวิ่งครู่เดียวก็ตามภูเขาข้าวมาทัน มันกระโจนเข้าไป อ้าปากกว้างจะกินให้อิ่ม!
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นจึงส่ายหน้าเล็กน้อย โลกความจริงเขาไม่มีทางเติมเต็มความปรารถนาที่มันอยากกินจนจุกได้ แต่ในความฝันทำให้มันสุขสบายหน่อยแล้วกัน ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจ
หมาป่าเดียวดายนอนหมอบกินอยู่บนภูเขาข้าว กลิ้งไปมาอย่างดีใจสุดๆ วิ่งเพ่นพ่านไปทั่ว สีหน้าแบบนั้นน่าขายหน้าเป็นที่สุด…
ฟางเจิ้งทนมองไม่ได้จริงๆ จึงโบกมือ ข้างล่างปรากฏมหาสมุทรขึ้นมา หมาป่าเดียวดายกระโดดเอาหัวจุ่มลงไป ตกใจจนตะกุยตะกายอย่างบ้าคลั่ง
พรวด!
“เอ๋งๆๆ…”
ในโล
