กความจริง หมาป่าเดียวดายนอนอยู่บนพื้น ตะกุยกรงเล็บไม่หยุดพลางร้องเอ๋งๆ เห็นได้ชัดว่าตกใจมาก
แต่เมื่อมันพลิกตัวลืมตาขึ้น ก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องของฟางเจิ้ง ไม่มีภูเขาข้าว ไม่มีมหาสมุทร!
หมาป่าเดียวดายเห็นฟางเจิ้งยิ้มตาหยี เห็นโดยรอบที่คุ้นเคยอีกครั้ง มันรู้สึกว่าทุกอย่างเมื่อครู่เป็นฝีมือของเจ้าอาวาสคนนี้! แต่ว่ามันสู้เจ้าโล้นนี่ไม่ได้ จึงได้แต่ระงับอารมณ์เอาไว้ หมุนตัววิ่งออกไป
ไม่ว่ายังไงเมื่อครู่นี้มันก็กินจนอิ่มหนำสำราญจริงๆ!
ฟางเจิ้งหัวเราะเสียงดัง “ทำไม? ยังโกรธอยู่เหรอ? วันนี้อาตมามีความสุข กินให้เต็มที่เลย!”
“บรู้ว!”
“ทีตอนนี้มาพูดสรรเสริญ? ฮ่าๆ…ไปกัน!” ฟางเจิ้งพอใจกับอภินิหารที่ตนได้มาใหม่มาก เขาพาหมาป่าเดียวดายไปทำกับข้าว
ดวงตะวันลาลับภูเขารวดเร็วมาก ในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่งของอำเภอซงอู่
“พี่ใหญ่ มั่นใจนะว่าจะทำแบบนี้?” ผู้หญิงแต่งตัวจัดสูบบุหรี่พลางมองเงินในมือ ก่อนจะมองชายตรงหน้าด้วยความสงสัยเล็กน้อย ชายคนนี้หล่อมาก แต่คำร้องของเขามันมากเกินไปรึเปล่า?
“ทำไมเธอพูดมากจังเลยฮะ? ฉันถามว่าจะรับเงินไหม? ถ้ารับก็ทำงานให้ดี เสร็จแล้วจะให้เพิ่มอีกเท่าตัว!” ชายคนนั้นพูดตอบ ตอนนี้เองมีรถคันหนึ่งแล่นผ่านไป แสงไฟสาดมาสะท้อนใบหน้าชายคนนั้น นั่นคือเฉินจิ้งที่เพิ่งตกงาน!
“หึๆ ได้ ฉันจัดการเรื่องนี้เอง! แต่ว่าเถ้าแก่ต้องออกเงินค่าเดินทางให้ด้วยนะ” ผู้หญิงคนนั้นว่า
“ไม่มีปัญหา แต่เธอต้องทุ่ม
