ๆ? ข่าวออกแล้ว! ใครที่ไม่เชื่อไปดูเลย!”
“ข่าวยังบอกว่าหมาป่าตัวนี้ลงเขาไปขโมยไก่กินด้วย ชาวบ้านต่างหวาดกลัว”
“ข้างบนก็บอกไม่ใช่เหรอว่าเมื่อหลายปีก่อนมีชาวบ้านขึ้นเขาไปถูกหมาป่ากัดตาย”
“และยังมีคนถูกหมาป่าโจมตีในหมู่บ้านด้วยนะ”
“หลวงจีนนี่บาปหนาจริงๆ!”
………….
แต่ต้นฉบับของจิ่งเหยียนกับไชฟางกลับติดขัดในช่วงเวลาสำคัญ!
“อะไรนะ? ออกช้าหน่อยเหรอ?” จิ่งเหยียนอึ้งไป
“ผมต้องการเหตุผล” ไชฟางพูดด้วยความโกรธ
“นี่เป็นความเห็นของพวกหัวหน้า สำนักพิมพ์ต้องการข่าวใหญ่ ตอนนี้วัดเอกดรรชนีเป็นที่รู้จักของมหาชนแล้ว ให้พวกเขาด่าไปก่อน รอจนประเด็นร้อนขึ้นมาแล้วพวกเราค่อยให้ความจริงกระจ่าง ถึงตอนนั้นข่าวนี้จะเป็นข่าวใหญ่ไง!” หัวหน้าตอบกลับ
จิ่งเหยียนกับไชฟางพากันแสดงความเห็น การจะเขียนข่าวให้จริงต้องมีความตรงเวลา เป็นความจริง จะไปสร้างกระแสแบบนี้ได้ยังไง?
แต่ผลลัพธ์ก็ถูกคัดค้านทั้งหมด
ฟางเจิ้งไม่รู้เลยว่าเรื่องที่เขาเลี้ยงหมาป่ากลายเป็นเรื่องใหญ่โต แต่เขารู้ว่ามีปัญหามาหาแล้ว!
“ฟางเจิ้งอยู่ไหม?” ตำรวจสองนายเดินเข้าประตูใหญ่มา หนึ่งคืออู๋ไห่คนรู้จักเก่า อีกคนสวมชุดกรมป่าไม้ ฟางเจิ้งไม่รู้จัก ข้างหลังยังมีอีกคนหนึ่ง ถือเครื่องมือบันทึกตามกฎหมาย
“อมิตาพุทธ โยมสองคนมีเรื่องอะไรกันหรือ?” ฟางเจิ้งประนมมือถามด้วยความกังวล
“เจอกันอีกแล้วนะไต้ซือ คือแบบนี้ ได้ยินว่าท่านเลี้ยงหมาป่าบนเขาเหรอ คนคนนี้คือเพื่อนที่กรมป่
