ทุกคนมองหน้ากัน ไม่รู้จะพูดยังไงดี เจียงซงอวิ๋นหน้าแดงเล็กน้อย โดนตบหน้าไปทีหนึ่ง เจ็บนัก!
โอวหยางหวาไจมองเจียงซงอวิ๋น จากนั้นมองฟางเจิ้ง ก่อนพูดเบาๆ ข้างหูเจียงซงอวิ๋น “หัวหน้าสมาคมเจียง เรื่องนี้ผมว่า…”
“ฉันเข้าใจ วางใจเถอะ ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง” เจียงซงอวิ๋นพยักหน้าโดยไม่รอให้โอวหยางหวาไจพูดจบ
“หัวหน้าสมาคมเจียง ตอนนี้ประกาศผลได้รึยัง?” อู๋ฉางสี่ถาม
เจียงซงอวิ๋นพยักหน้า สูดลมหายใจเข้าลึก “อักษรของเณรยอดเยี่ยมจริงๆ มีความยิ่งใหญ่มาก มีความเป็นพุทธ อักษร หายากราวกับภาพวาด มีบุคลิกของปรมาจารย์”
พูดจบ อู๋ฉางสี่ พั่งจื่อ และโหวจื่อเลิกคิ้วขึ้น ฟางเจิ้งขมวดคิ้วเช่นกัน อักษรเขาดีขนาดนั้นเชียว? ทำไมเขาไม่รู้เลยล่ะ? เทียบกับอักษรพุทธองค์มังกรของแท้แล้ว อักษรของเขาเหมือนกับอุจจาระด้วยซ้ำ!
………………………….