จะเป็นที่ต่ำมาก แต่จะตัดทิ้งไม่ได้! คนที่เห็นเณรเขียนมีแค่พวกนาย พวกนายรู้จักกับเขา แล้วฉันจะเชื่อคำพูดพวกนายได้ยังไง? เว้นแต่ให้เณรเขียนอีกครั้ง ถ้าอักษรไม่ต่างกัน ฉันก็พูดอะไรไม่ได้”
“คุณไม่เชื่อคำพูดพวกเขา แล้วถ้าฉันพูดล่ะ?” ตอนนี้เอง จิ่งเหยียนพูดขึ้นมา
“จิ่งเหยียน เธอ…” เฉินจิ้งเห็นจิ่งเหยียนก้าวออกมาพูดแทนฟางเจิ้งก็ร้อนใจ
จิ่งเหยียนไม่มองเฉินจิ้ง แต่กล่าวต่อ “ทำไมต้องให้ยุ่งยากขนาดนี้? ไต้ซือเป็นคนนอก ที่นี่เป็นวัด ไม่เหมาะจะส่งเสียงดัง ไต้ซือไม่ยอมประลองเมื่อกี้ พวกคุณก็ไม่ควรไปบังคับเขา ตอนนี้จะให้ไต้ซือเขียนใหม่อีก? ไม่เคารพผู้อื่นเกินไปหน่อยรึเปล่า พวกคุณต้องการหลักฐานเหรอ? เอากล้องมาที ช่างกล้องฉันบันทึกภาพไว้หมดแล้ว พวกคุณดูก็จะเข้าใจเอง!”
พูดจบเฉินจิ้งพลันโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ ตอนแรกเขารู้สึกว่าจิ่งเหยียนแปลกไปเล็กน้อยที่คิดจะฝนหมึกให้เณรนั่น! ตอนนี้จิ่งเหยียนพูดแทนอีกฝ่าย ในใจจึงเกิดความหึงหวงเต็มสิบ
เขาใส่ร้ายฟางเจิ้งเพียงเพราะฟางเจิ้งปล่อยหมาป่ามากัดเขา ทำให้เขาขายหน้าต่อหน้าจิ่งเหยียน จึงอยากจะแก้แค้นเท่านั้น แต่ตอนนี้ความหึงหวงอยู่เหนือกว่าเรื่องอื่นแล้ว…
“ฉันดูหน่อย!” ตอนนี้เอง โอวหยางหวาไจออกปาก พวกเจียงซงอวิ๋นมองตากันแล้วตามไปทันที
วิดีโอก็เป็นวิดีโอ มีหลายอย่างที่ถ่ายไม่ได้ โดยเฉพาะพลังและท่วงทำนองตอนฟางเจิ้งเขียน ทว่าอย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าฟางเจิ้งเขียนจริงๆ!
