รำลึกนู่เฉียวโหยอดีตเซ็กเพ็กก็เป็นผลงานที่มีชื่อเสียง เขียนมาไม่รู้กี่รอบแล้ว
เมื่อมองฟางเจิ้งอีกครั้ง อย่าว่าแต่เคยเขียนเลย เคยอ่านแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้นเอง! ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ต่อให้มีพื้นฐานดีก็ต้องมีหักคะแนน เทียบกันแบบนี้ อู๋ฉางสี่เริ่มกังวลเล็กน้อยแล้ว ถ้าแพ้ก็จ่ายล้านหยวนนะ! เขาเกิดความรู้สึกเข้าตาจน ยิ่งใจคอไม่ดี นั่งไม่เป็นสุข
ฟางเจิ้งอ่านกวีทั้งหมดอย่างละเอียด จดจำไว้ในใจ สูดลมหายใจเข้าลึกและหลับตาลง เขาพบว่าจำได้ทั้งหมดแล้วในรวดเดียว!
‘เยี่ยม การทำความเข้าใจเพิ่มขึ้นมากจริงๆ! เหอะๆ ไม่ได้กินข้าวผลึกอย่างเปล่าประโยชน์ ไม่ได้ท่องพุทธคัมภีร์อย่างเสียเปล่าแล้ว ดี! ตอนนั้นถ้ามีเจ้าสิ่งนี้อยู่ ถ้าผลการเรียนยังไม่ติดระดับอำเภออีก หลวงตาคงหัวเราะจนฟันร่วงแน่’ ฟางเจิ้งนึกถึงหลวงจีนหนึ่งนิ้ว ในใจพลันอบอุ่น คำเย้ยเยาะถากถางของคนข้างนอกเหล่านั้นกลับกลายเป็นไม่สำคัญอีกแล้ว
เมื่อหยิบพู่กันขึ้นมา ฟางเจิ้งก็ต้องตะลึงงันไปอีกครั้ง เขาใช่พู่กันเป็น แต่ฝนหมึกทำยังไง? อาตมาทำไม่เป็น!
ทุกคนเห็นว่าในที่สุดฟางเจิ้งก็หยิบพู่กันเตรียมจะเขียนแล้ว! ทันใดนั้นทุกคนต่างเพ่งสมาธิ ไม่ว่าเป็นคนที่อยากดูการแสดงละครหรือคนที่มีความหวังอันน้อยนิดต่างก็ยืดคอขึ้น รอดูว่าเณรน้อยจะเขียนอักษรบ้าบออะไรออกมา
แต่ผลสุดท้ายฟางเจิ้งถือพู่กันแล้วก็นิ่งอึ้งไป ทุกคนงุนงงอีกครั้ง เจ้านี่จะใช้อุบายอะไรอีก?
อู๋ฉางสี่ที่
