โยม อาตมาเขียนอักษรไม่เป็น”
“เอ่อ…ถ้าอย่างนั้น นายจะยังประลองกับพ่อฉันอีกเหรอ?” เด็กสาวคือโอวหยางเฟิงหวา เธอมองฟางเจิ้งอย่างอึ้งๆ
ฟางเจิ้งมึนงง ไม่นึกเลยว่าเด็กสาวคนนี้จะเป็นลูกสาวของฝ่ายตรงข้าม แต่ก็ค่อยเป็นค่อยไปแล้วกัน เขาไม่ได้แสดงท่าทีเย็นชากับโอวหยางเฟิงหวา เพียงคลี่ยิ้มน้อยๆ “อักษรของอาตมาดูไม่ได้ เลยไม่อยากบอกว่าเขียนอักษรเป็นน่ะ”
ฟางเจิ้งพูดอย่างสบายใจมาก เขาเคยเห็นอักษรพุทธองค์มังกรแท้จริงมาแล้ว นั่นคืออักษรแห่งพุทธ มีความรู้สึกยิ่งใหญ่ นั่นต่างหากที่เรียกว่าน่าตกใจ! อักษรเขาเทียบกับอักษรพุทธองค์แล้วยังดูดีไม่เท่ากับอุจจาระก้อนหนึ่งเลย
โอวหยางเฟิงหวาเห็นฟางเจิ้งพูดอย่างสบายใจก็เชื่อจริงๆ เลยส่ายหน้าเล็กน้อย “นายเขียนอักษรแย่ขนาดนั้น ไม่กระดากอายที่ตัวเองสร้างกระแสเลยเหรอ? เฮ้อ…พูดจริงๆ นะ ฉันว่านายไม่ไหวหรอก พ่อฉันเป็นนักเขียนพู่กันจีนที่มีชื่อเสียงในเมือง ได้ที่หนึ่งในการประลองพู่กันจีนในเมืองหลายครั้ง! มีลูกศิษย์หลายร้อยคน…”
โอวหยางเฟิงหวาพูดความจริงเกี่ยวกับความเก่งกาจด้านพู่กันจีนของโอวหยางหวาไจจนหมดเปลือก แต่ฟางเจิ้งก็ยังหัวเราะเบาๆ
จะชนะไหมเขาไม่รู้ แต่มีเป้าหมายเพื่อความสนุก หน้าหนาวแบบนี้น่าเบื่อจะตาย! ส่วนแพ้ชนะ? ชนะก็ดี มีชื่อเสียงโด่งดัง แพ้ก็ช่าง อีกฝ่ายเป็นนักเขียนพู่กันจีนมีชื่อ เขาเป็นเณรไร้นาม ใครจะมาหัวเราะเยาะเขาได้? ต่อให้มีอยู่เขาก็ไม่รู้ หรือว่าอีกฝ่า
