นั้นจิ่งเหยียนจึงยิ่งไม่พอใจฟางเจิ้งไปใหญ่ ‘ไอ้คนโกหก หน้าด้านจริงๆ!’
ไชฟางส่ายหน้าเล็กน้อย ถึงวิธีของฟางเจิ้งจะไม่เหมาะอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำร้ายใคร มิหนำซ้ำพวกเขาไร้เหตุผลก่อน จึงพูดอะไรไม่ได้
พั่งจื่อ โหวจื่อ และอู๋ฉางสี่ยืนอยู่ฝั่งฟางเจิ้ง ย่อมไม่พูดอะไรเช่นกัน
ฟางเจิ้งเห็นทุกคนเงียบก็ปิดประตูใหญ่กลับเข้าวัด พอเข้ามาแล้วเขาถอนหายใจโล่งอก เงียบสักที…มียุงเยอะมันน่ารำคาญจริงๆ
ฟางเจิ้งสบายแล้วแต่กลับมีคนกำลังโมโห
“เอี๊ยด!” รถยนต์เบรกกะทันหัน หยุดอยู่ข้างซ่งเอ้อโก่ว
“ไอ้บ้า ไหนแกบอกว่าภูเขาเอกดรรชนีอยู่ทางตะวันตกไง? มันอยู่ตะวันออกนี่ ทำไมถึงหลอกเรา?” รถลดกระจกลง โอวหยางเฟิงหวาขมวดคิ้วต่อว่าด้วยความโกรธ
ซ่งเอ้อโก่วที่ยังกวาดถนนอยู่หันไปมองก็หัวเราะทันที เดิมทีเขาเป็นคนเสเพลในหมู่บ้าน แม้จะไม่ได้เรียนหนังสือ แต่ก็มีวิชาปลิ้นปล้อน เขาบอกว่าสองใครจะกล้าบอกหนึ่ง? ดังนั้นซ่งเอ้อโก่วเลยกอดอกหัวเราะเหอะๆ “เด็กน้อย ไม่เคยเรียนหนังสือรึไง?”
“แกนั่นแหละที่ไม่เคยเรียน! พ่อฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านพู่กันจีน แม่ฉันเป็นอาจารย์ ฉันอ่านหนังสือมาเยอะกว่าถนนที่แกกวาดอยู่อีก!” โอวหยางเฟิงหวาร้องเสียงดัง
ซ่งเอ้อโก่วพยักหน้า “นั่นฉันเชื่อ ฉันกวาดถนนนี่เท่ากับเธออ่านหนังสือสองเล่มใช่ไหม?”
โอวหยางเฟิงหวาโกรธจนจมูกเล็กแทบจะเบี้ยว
โอวหยางหวาไจรู้ว่าลูกสาวตัวเองฝีปากสู้ชาวบ้านคนนี้ไม่ได้ จึงพูดอย่างเย็นชา “พว
