จิ่งเหยียนจะตามไปหลังวัด แต่กลับมีเสียงขู่ดังแว่วมาจากในประตูลาน จากนั้นมีหัวหมาป่ายื่นออกมา! ดวงตาแคบยาวสีแดง ริมฝีปากอ้าออกเผยคมเคี้ยว ดูดุร้ายอย่างยิ่ง!
จิ่งเหยียนเคยเห็นหมาป่ามาแล้วจริงๆ แล้วก็ไม่ใช่แค่ตัวเดียว แถมยังเคยล่าสิงโตกับหมี ทว่าตอนนั้นมีปืนและบอดี้การ์ด! ตอนนี้มีแค่มือถือเธอจะกล้าหาญสู้กับหมาป่าได้หรือ? แต่ว่าก็ยังพอมีสายตาแยกแยะ พอหัวหมาป่าโผล่มาก็กระโดดขึ้น “หมาป่า! ช่วยด้วย!”
ขณะร้องยังหมุนตัววิ่งหนีไป! รองเท้ากระเด็นไปข้างหนึ่ง
คนอื่นอึ้งไปก่อน จากนั้นเฉินจิ้งถึงพูดขึ้น “นี่ไม่ใช่หมาเหรอ?”
บรู้ว!
หมาป่าหอนเสียงแหลมก่อนเคลื่อนออกไปอย่างเชื่องช้า คว้ากรงเล็บตะปบเฉินจิ้ง!
เฉินจิ้งเห็นดังนั้นก็ตกใจจนขาอ่อน ล้มลงกับพื้น เจ้านี่ตัวใหญ่ขนาดนี้ ไม่ว่าหมาป่าหรือหมาเขาก็สู้ไม่ได้ทั้งนั้น! จึงหมุนตัวรีบคลานหนีไปด้วยความกลัว!
ไชฟางก็ถือว่ามีสายตาวิเคราะห์ได้เหมือนกัน หลังรู้ว่าเป็นหมาป่าเดียวดายก็รีบวิ่งตามทุกคนออกไป แต่คนจะเร็วกว่าหมาป่าหรือ?
หมาป่าเดียวดายตะปบเข้าที่ก้นเฉินจิ้ง เขารู้สึกว่ากล้ามเนื้อก้นพลันบีบรัดตัวก่อนเกิดเสียงดังแควก ไม่รู้ว่าเสียอะไรไปบ้าง เอาแต่วิ่งร้องไห้เสียงแหลมออกไปข้างนอก
จิ่งเหยียนที่วิ่งไปข้างนอกหันมามอง เห็นหมาป่าเดียวดายอ้าปากกว้างจะงับก้นเฉินจิ้ง ผู้หญิงที่เคยล่าสิงโตมาก่อนเลือดแห่งความกล้าหาญตีขึ้นมา ถอดรองเท้าอีกข้างฟาดเข้าที่หน้าหมาป่าเดีย
