วดาย หมาป่าเดียวดายโกรธโดยพลัน แค่หาวก็โดนตี? ไม่ยุติธรรม? อย่างนั้นดูกรงเล็บนี่!
หมาป่าเดียวดายกระโจนเข้าไป จิ่งเหยียนจึงรีบวิ่งหนี แต่กรงเล็บตะปบเข้าที่กระโปรงเธอพอดี! กรงเล็บมันช่างคมเสียนี่กระไร
ได้ยินเพียงเสียงแควก จิ่งเหยียนพลันรู้สึกข้างล่างเบา รู้สึกเย็นวาบตรงก้นเล็กน้อย!
พอก้มหน้ามอง…
“กรี๊ด!” จิ่งเหยียนเห็นว่ากระโปรงสั้นของเธอถูกหมาป่าบ้าดึงจนขาด! ดีที่เธอสวมเลกกิ้งจึงไม่ได้เดินโป๊ ทว่าเลกกิ้งก็ยังถูกกรงเล็บหมาป่าข่วนเป็นเส้น ถ้าไม่ใช่เพราะเลกกิ้งหนาพอ ตอนนี้ก้นคงออกมารับลมหนาวข้างนอกแล้ว
จิ่งเหยียนตะลึงงัน หมาป่าเดียวดายไม่มีเวลาตะลึง แม้จะตะปบกระโปรงสั้น แต่ก็ไม่ดึงดูดมันแม้แต่นิด! มันกระโจนไปข้างหน้าอีกครั้ง เตรียมจะเห่าขู่เสียงดัง! เสียงดังขนาดนี้ไม่รู้ว่าพุทธศาสนาจะยังเป็นแดนอันเงียบสงบอยู่รึเปล่า?
หมาป่าเดียวดายกระโจนเข้ามาทำเอาจิ่งเหยียนตกใจจนหน้างามถอดสี เปล่งเสียงกรีดร้องอีกครั้ง…เบิกตาโตจ้องไปข้างหน้า นัยน์ตาฉายแววหวาดกลัวสุดซึ้ง! เธอเหมือนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมรณะกำลังคืบคลานเข้ามา!
ทว่าตอนนี้เอง…
“อมิตาภพุทธ” เสียงสวดคุ้นเคย อบอุ่นและราบเรียบดังขึ้น หมาป่าตัวใหญ่ที่กระโจนเข้ามาพลันหยุดค้างกลางอากาศ อ้าปากกว้างแทบจะจับคอหอยเธอ! กระทั่งจิ่งเหยียนยังได้กลิ่นปากหมาป่ากับลมหายใจร้อนๆ…
ต่อมาหมาป่าเดียวดายตกลงบนพื้นจากกลางอากาศ ในที่สุดจิ่งเหยียนถึงเห็นภาพข้างหลังหมาป
