โหวจื่อคิดไปคิดมา ถึงยังไม่อยากแต่งงานเร็ว แต่มีลูกก็ไม่เสียหาย! ดังนั้นจึงพูดเบาๆ ว่า “พระโพธิสัตว์ ขอให้ท่านคุ้มครอง ให้ลูกแฝดผมด้วยเถอะ!”
จุดธูป คุกเข่าไหว้พระ ส่วนเงินตอนนี้ไม่มีกล่องบริจาค เขาเลยวางไว้ตรงหน้าเบาะนั่งแทน ตอนนี้เองเหล่าอู๋เดินมาข้างโหวจื่อ จุดูธูปคุกเข่าไหว้เหมือนกัน
โหวจื่องุนงง “เหล่าอู๋ นายก็ขอลูกด้วยเหรอ? นายสี่สิบกว่าแล้วนี่!”
เหล่าอู๋เหลือบตามองโหวจื่อแวบหนึ่ง “สี่สิบกว่าแล้วยังไง? ชีวิตนี้ฉันมีลูกชายคนเดียว จากนั้นมาเป็นตายยังไงก็ไม่ท้องแล้ว ตอนนี้ฉันอยากมีลูกสาวบ้าง มีปัญหารึไง?” พูดจบเหล่าอู๋ก็ไหว้ ก่อนหยิบเงินสองร้อยหยวนไปวางไว้ข้างหน้า
สองคนออกมาจากอุโบสถ โหวจื่อพลันนึกขึ้นได้ “เหล่าอู๋ เมียนายทำหมันแล้วไม่ใช่เหรอ?”
เหล่าอู๋หัวเราะเฮอะๆ “ใช่ คิดจริงๆ เหรอว่าฉันอยากได้อีกคน? การเลี้ยงเด็กก็เหมือนกับดูแลบรรพบุรุษ ไม่ง่ายเลยนะที่จะเลี้ยงเด็กคนหนึ่งให้โตมาอย่างอิสระ จะต้องการอีกทำไม แต่ถ้าไม่ขอแล้ววางเงินไว้เฉยๆ ไต้ซือคงไม่เอาแน่ ไม่ใช่เพื่ออะไรหรอก แต่เพื่ออักษรนั่น คนนี่คุ้มค่า!”
โหวจื่อหัวเราะแห้งๆ และก็ไม่ได้พูดอะไร ในตอนนี้เอง ฟางเจิ้งถือน้ำออกมาสองชาม
โหวจื่อตาลุกวาว แต่ก็ถามขึ้นด้วยความเจ้าเล่ห์ “เหล่าอู๋ นายไม่ดื่มใช่ไหม?”
เหล่าอู๋พยักหน้าโดยจิตใต้สำนึก “ไม่ดื่ม”
“ฉันหิวจะแย่ เดี๋ยวช่วยนายดื่มเอง” โหวจื่อพูดจบก็วิ่งเข้าไปรับชามน้ำ ดื่มอึกๆๆ จนหมดเ
