ลานวัดไม่ใหญ่ ไม่นานก็เขียนจนเต็มแล้ว ฟางเจิ้งออกจากวัดไปโดยไม่รู้ตัว เขียนต่อบนพื้นข้างนอกวัด!
ส่วนโหวจื่อกับเหล่าอู๋มองจนอึ้งงัน มองอักษรราวกับมังกรเทพทะยานขึ้นฟ้าบนพื้น ในใจเหลือแต่ความเคารพ…
เวลาผ่านไปทีละวินาที ดินข้างนอกไม่ได้ราบเรียบ หลังฟางเจิ้งเขียนไปครู่หนึ่งก็ไม่มีที่ให้เขียนอีกจึงหยุดลง
“ฟู่!” ฟางเจิ้งถอนหายใจยาว รู้สึกว่ากำลังวังชาทั่วร่างผ่อนคลายลงพร้อมกัน ทั้งตัวเหมือนกับลอยขึ้น สบายสุดๆ!
พอมองอักษรพุทธองค์มังกรของตัวเองก็หัวเราะแห้งๆ ส่ายหน้าเล็กน้อย เขาเคยเห็นอักษรพุทธองค์มังกรแท้จริงในความคิดมาก่อน อักษรนั่นยิ่งใหญ่ราวกับมังกรแท้จริงมาเยือนโลกมนุษย์ ประหนึ่งพระโพธิสัตว์มาเยือนด้วยตัวเอง! ความโออ่าทรงพลังนั้น ตัวอักษรของเขาไม่อาจเทียบได้เลยสักนิด แม้อักษรของเขาจะดีกว่าที่เคยเห็นมาไม่รู้กี่หมื่นเท่า แต่ก็ยังเทียบกับของดั้งเดิมไม่ได้ เขาถอนหายใจด้วยความผิดหวังเล็กน้อย พูดพึมพำว่า “ยังต้องฝึกอีกเยอะ เราเพิ่งจะเรียนรู้พื้นฐานเอง”
พูดจบก็เดินไปโดยไม่สนใจว่าจะทำลายความสมบูรณ์แบบของอักษรหรือไม่ เหยียบบนอักษรเป็นรอยเท้ายาว คัมภีร์สมบูรณ์พลันเละเทะ ท่วงทำนองหายไปหลายส่วน
“อมิตาภพุทธ โยมสองท่านสบายดีนะ” ฟางเจิ้งมาถึงหน้าประตูก็ชะงักงัน ในวันหิมะตกหนักปกคลุมภูเขาแบบนี้ยังมีคนขึ้นเขามาอีก? พวกเขานี่เป็นดั่งดรุณีนั่งเกี้ยว[1]จริงๆ! เมื่อมองไปหนึ่งในนั้นเป็นคนรู้จักเก่า นั่นคือโ
