‘ฝันไปเหรอ?’ ฟางเจิ้งถามในใจ ระบบก็ไม่ยอมตอบ เขาเองก็ไม่มั่นใจ แต่มีความรู้สึกเหมือนตนเรียนอะไรบางอย่าง และก็เหมือนไม่ได้เรียนด้วย ความรู้สึกนี้ลึกลับมาก บอกไม่ถูก
“โฮ่งๆ…” หมาป่าเดียวดายเห็นฟางเจิ้งตื่นก็เห่าด้วยความกังวล
ฟางเจิ้งโบกมือ “ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง เอาเถอะ ดึกแล้วนอนดีกว่า” พูดจบฟางเจิ้งก็พลิกตัวหลับต่อ
คืนนี้หิมะตกหนัก เป็นหิมะครั้งแรกในฤดูหนาว…
ฟ้าสางบ้างแล้ว ฟางเจิ้งลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจ รู้สึกเย็นสบายไปทั้งตัว สบายมากๆ!
หลังเดินออกไปก็เจอกับลมหนาว กลิ่นปะปนกับเกล็ดหิมะ ในความสดชื่นแฝงไว้ด้วยเย็นสบายยิ่งนัก!
ฟางเจิ้งหรี่ตามองในลาน ทั้งลานถูกคลุมด้วยหิมะขาว ความรู้สึกหนึ่งคืนเข้าหน้าหนาวทำให้เกิดความแปลกใหม่มากขึ้น หิมะเกาะบนต้นไม้ บนยอดกุฏิมีหิมะกองไว้หนา เดินเข้าไปในลานส่งเสียงดังแกรกๆ ฟังแล้วสบายหูเป็นพิเศษ
แต่ว่าไม่นานฟางเจิ้งก็กลัดกลุ้ม ในลานเต็มไปด้วยหิมะจะต้องไม่ดีแน่ คนเดินไปมายากลำบาก ต้องทำความสะอาดเสียก่อน ดังนั้นเขาจึงหาไม้กวาดใหญ่มาเริ่มทำงาน หมาป่าเดียวดายก็ใช้จมูกดันบนพื้น ลากเป็นรอยหิมะยาวหลายเส้น พอเงยหน้าขึ้นหิมะติดอยู่ที่ปลายจมูกมันเล็กน้อย แต่ก็ถือว่าทำงานเช่นกัน…
ฟางเจิ้งเห็นมันแบบนั้นก็อดไม่ไหวจริงๆ เลยผูกกระดานไม้ไว้ตรงหน้าอกมัน แบบนี้เวลามันเดินก็จะผลักหิมะไปด้วย มีประสิทธิภาพขึ้นมาก…
หมาป่าเดียวดายมองฟางเจิ้งด้วยแววตาคับแค้นใจ มันแค่อยากเล่นห
