ำเหี้ยมโหด ทำไมถึงเดินเบานักล่ะ?
พอหันกลับไปฟางเจิ้งก็อึ้งงัน “อาซ่งเอ้อ?”
คนที่มาคือซ่งเอ้อโก่ว! ซ่งเอ้อโก่ววิ่งออกจากหมู่บ้าน ด้วยความตระหนักไม่มีทางเลือกจึงขึ้นเขาเอกดรรชนี สุดท้ายมาถึงวัด คิดจะซ่อนตัว ตอนนี้เขามองฟางเจิ้งอย่างขมขื่น “ฟางเจิ้ง ฉันเอง…เอ่อ…เมื่อกี้นี้ฉันไม่ได้ยินที่พวกแกคุยกันนะ แต่ได้ยินเสียงแปลกๆ ไม่ใช่คนในหมู่บ้านเราใช่ไหม?”
ฟางเจิ้งเข้าใจซ่งเอ้อโก่วมาก ชื่อเดิมเขาคือซ่งเปิ่นชิง เป็นชื่อที่มีศิลปะมาก แต่อีกฝ่ายทำตัวเหมือนนิสัยสุนัข ลักเล็กขโมยน้อย พูดจาลับหลัง เอ้อระเหยลอยชายไปมาคือสัญลักษณ์ของเขา ดังนั้นทุกคนเลยตั้งฉายาให้ว่าซ่งเอ้อโก่ว(สุนัขสองหัว)
ซ่งเอ้อโก่วมีนิสัยไม่ได้เลวร้าย แต่ชอบละโมบ พูดจาเหลวไหล ตอนนี้หนีมาที่วัด ฟางเจิ้งนึกไปถึงเรื่องราวที่เห็นในเนตรสวรรค์ก็เข้าใจทันทีว่าคนที่ขวางรถมีแปดส่วนที่จะเป็นซ่งเอ้อโก่ว! ส่วนขวางทำไม เขาคาดเดาไว้บ้างแล้ว แต่ยังไม่มั่นใจ
ฟางเจิ้งจึงพูดขึ้นอย่างหลักแหลม “เป็นเพื่อนใต้ภูเขา เหมือนว่าจะเกิดเรื่องที่ตีนเขา พวกเขาแจ้งตำรวจแล้ว เลยมาเตือนอาตมาว่าให้ระวังตัว โยมล่ะ? ทำไมถึงขึ้นเขามา? ถ้าอาตมาจำไม่ผิดโยมไม่เชื่อพระพุทธนี่”
ซ่งเอ้อโก่วมีสีหน้าขมขื่น ในใจยังวิตก ไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไงดี กลั้นใจอยู่นานก็กระทืบเท้าหมุนตัวกลับคุกเข่าอยู่ตรงหน้าพระโพธิสัตว์กวนอิม เอาหัวโขกพื้นดังโป๊กๆ โขกไปพลาง ร้องไห้ไปพลาง “ฉันผิดไปแล้ว
