นหมดในอึกเดียว
“ติ๊ง! ส่งเมล็ดข้าวผลึกแล้ว จะเก็บเงินโดยอัตโนมัติ นอกจากนี้จะคิดค่าบริการอีกหนึ่งร้อย ค่าบริการส่งเร็วหนึ่งร้อย”
“พรวด!” ฟางเจิ้งพ่นน้ำออกมาเป็นควันเต็มอากาศแล้วกล่าวด้วยความปวดร้าว “ยังมีค่าบริการอีกเหรอ? แถมมีค่าบริการส่งเร็วอีก? ทำไมนายไม่บอกให้เร็วกว่านี้? แล้วยังมีค่าอะไรอีกไหม?!”
“นายไปฝากหรือถอนเงินที่ธนาคาร หรือโอนเงินไม่มีค่าบริการเลยเรอะ? ฉันเก็บนิดเก็บหน่อยมีปัญหารึไง? อีกอย่างนายบอกว่าส่งเร็ว นายนี่มันขี้งกจริงๆ ฉันข้ามผ่านเวลามาไม่รู้กี่ปีแสงจากสามพันมหาโลก ส่งถึงในวินาทีเดียว ทั้งยังรับประกันสินค้า ไม่มีหลอกลวงทั้งเด็กหรือผู้ใหญ่ แบบนี้แพงเรอะ?” ระบบถามกลับไม่พัก
ฟางเจิ้งอ้าปากค้างพูดไม่ออกอีกครั้ง คิดตามค่าส่งบนโลกแล้ว หากข้ามผ่านโลกจริงๆ เดาว่าขายโลกก็ยังไม่พอค่าส่ง
“เฮอะๆ…ถ้าอย่างนั้นฉันก็กำไรล่ะสิ” ฟางเจิ้งพูดเสแสร้ง
“ยินดีด้วย ตอนนี้กินอาหารมื้อใหญ่ได้แล้ว ฉลองกันหน่อย”
“อะ…” คำหยาบมาถึงปากแล้วแต่ก็อดกลั้นไว้ จะได้ไม่เรียกฟ้าผ่าจากระบบมาอีก แต่ก็ยังด่าอยู่ในใจ ‘ไอ้เวร!’
ระบบอำมหิตที่อธิบายอะไรไม่ได้ไม่ว่ากรณีใดก็ตามแบบนี้ ฟางเจิ้งได้แต่กลั้นใจยอมรับ ถึงอย่างไรสภาพการณ์ก็เหนือกว่า
หลังจัดการความคิดแล้วก็หยิบข้าวผลึกหนึ่งเมล็ดขึ้นมา เดินไปหลังลานวัด เมล็ดเดียวไม่จำเป็นต้องออกไปปลูก แค่หากระถางใบใหญ่แล้วฝังลงดินก็พอ จากนั้นรดน้ำ ที่เหลือก็แค่สวดภาวนา
