็ว ลั่วเหอล้มลงกับพื้นและกระอักเลือดออกมา
ผู้อาวุโสจงเหมินเดินเข้าไปใกล้ๆ และยิ้มมุมปาก จากนั้นเขาก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“ฮ่าๆ… นึกไม่ถึงว่าสำนักของสหายข้าจะมีมังกรที่แสร้งเป็นมัจฉาอยู่ด้วย… ฮ่าๆ”
ผู้อาวุโสจงเหมินหยุดแรงกดดันทั้งหมด และเดินไปจับไหล่ของลั่วเหอ พร้อมจ้องมองด้วยแววตาน่ากลัว
“ถึงเจ้าจะไม่ใช่คนของพรรคมาร แต่หากอนาคตวิชาและพลังจิตของเจ้าทำให้สำนักเดือดร้อน… ข้าจะฆ่าเจ้าซะ!”
ลั่วเหอคำนับผู้อาวุโสจงเหมิน
“ข้าจำไว้แล้วขอรับ!”
ผู้อาวุโสจงเหมินเดินออกไปจากห้องของลั่วเหอ เมื่อเดินทะลุม่านเก็บเสียงของตนเอง ม่านก็แตกออกและสลายหายไป
อาจารย์เหยียนเมื่อเห็นผู้อาวุโสจงเหมิน จึงคำนับด้วยความเคารพ อาจารย์เหยียนสังเกตเห็นเลือดที่ปากของผู้อาวุโสจงเหมิน จึงรีบวิ่งเข้าไปดู
“ท่านอาจารย์ นี่เกิดอะไรขึ้น?”
ผู้อาวุโสจงเหมินส่ายหัว และขึ้นขี่นกอินทรียักษ์ จากนั้นหันลงมาหาอาจารย์เหยียน
“พาเด็กคนนี้ไปเลือกคำภีร์เซียนเถอะ…”
ลั่วเหอนั้นกระอักเลือดออกมา แม้ว่าพลังจิตของลั่วเหอจะแข็งแกร่งอย่างมาก แต่ถึงอย่างไร ร่างกายของลั่วเหอก็ยังเป็นเพียงร่างมนุษย์ธรรมดา มิได้พิเศษเหมือนพลังจิตของเขา
เสียงตะโกนดังล
