ั่นมาจากหน้าประตูที่พักของลั่วเหอ เป็นเสียงของอาจารย์เหยียน
“เจ้ารีบเปลี่ยนชุด ข้าจะพาเจ้าไปศาลาหมื่นคำภีร์อีกครั้ง!”
“ขอรับ ท่านอาจารย์”
ผ่านไปไม่นาน ลั่วเหอเปิดประตูออกจากที่พัก เขาสวมใส่อาภรณ์ขาว ผ้าคลุมฟ้าขาว ผมดำยาวมัดเรียบร้อยเป็นหางม้า ข้างเอวห้อยถุงมิติที่สลักลวดลายสำนักศึกษาชี้ฟ้า ซึ่งลั่วเหอได้ย้ายของจากถุงมิติเก่ามายังถุงมิติใหม่
ในมือซ้ายถือกระบี่เงินปลอกสีฟ้า ซึ่งเป็นอาวุธเซียนระดับหนึ่งที่พบได้ทั่วไป
อาจารย์เหยียนมองลั่วเหอด้วยแววตาชื่นชม เพราะความเหมาะสมของอาภรณ์และผ้าคลุมของสำนักศึกษาชี้ฟ้าเข้ากับลั่วเหออย่างมาก
“ท่านอาจารย์ ข้าพร้อมแล้ว”
อาจารย์เหยียนพยักหน้า และเรียกกระบี่ออกมาลอยอยู่ใต้เท้าของตน จากนั้นใช้พลังปราณควบคุมกระบี่ของลั่วเหอในมือซ้าย ชักกระบี่ออกมาลอยอยู่ใต้เท้าของลั่วเหอ
กระบี่ทั้งสองล้วนปกคลุมด้วยพลังปราณสีฟ้าของอาจารย์เหยียน
ห่างจากที่พักของลั่วเหอ ผู้อาวุโสจงเหมินได้กระอักเลือดและตกจากหลังอินทรียักษ์ ระหว่างที่เขาร่วงลงพื้น เขานึกถึงตอนที่ดวงตาของตนเองมืดบอด เขานั้นได้เห็นโรงศพยักษ์เพียงเสี้ยววินาที
แรงกดดันน่ากลัวราวกับจะบดวิญญาณของผู้อาวุโสจงเหม